Text view

Plattdeutsche Erzählung des Dorfschulzen zu B., von seiner Weihnachtsfahrt, um die Aufstellung des Turnplatzes zu sehen

AuthorJohann Wilhelm Jakob Bornemann
Date1813
Domainpoetry
PublisherDiederici
Publication placeBerlin

Javascript seems to be turned off, or there was a communication error. Turn on Javascript for more display options.

Plattdeutsche Erzählung des Dorfschulzen zu B.. seiner Weihnachtsfahrt, um die Ausstellung des Turnplatzes zu sehen. —000000o Et sind nu just Söß vulle Joahr As ick tom Wiehnachtsmarcht hier woar, Un in de Zeitung dät beschrewf, Drup hem de Lüd' noch hüt mie lewf. Ick plegg den Spoaß in Eernst to seng'n; Den Eernst mit Spoaß goot to vermeng'n, Enfältge Red, mit Schelmverstand, Da sind de Lüd' gliek bie de Hand. Dät tüg' ick zu mit Herz un Mund, Leeg' män de Knüppel nich biem Hund; Denn woll ick hüt schons ok mankher Vertell'n, wat ju gefallen wör. Worüm ick nu vör düt Joahr just Tom Wiehnachtsmarcht kreg sönne Lust Dät will ick seng'n, oahn väl Geschwög: Et was ne düchtge Dracht vull Schläg. To'r Stadt herut mien Rückweg geit Am nächsten dörch de Hoasenheid. Un is en Bursmann in de Stadt, Denn drinkt he sick ok woll moal satt. Tom Aebermont drink ick just nich, Wat recht is, nu, sön'n halben Stich: Doa keem'n entgegen mie gesprung'n Söß halfgewaßne Joahnsche Jung'n. Graukittels! reep ick: hier koamt her! Moakt moal en Kattensprung mie vör! Jck will doato den Tackt ju knall'n, De ganze Hoasenheld sall schall'n. En Jung gaf drög to Antwoort mie: „Du! Vedder Bu'r! wie roaden die, „Föhr diene Stroat, un holl de Schnut, „Sünst kloppen wie den Pelz die ut." Vom Woagen sprung ick nu heraf, Leep mit de Pietsch in vullen Draf Los up de Jung's, se söll'n dacht ick , Utkratzen, se bedankten sick. De Grötste was noch nich twölf Joahr, De, wie en Dunnerwäder woar Mie mit den Kopp gliek mank de Been, Un ick schlog as en Mehlsack hen. De Hänn un Föt heel'n ärer Veer Mie noagelfest nu an de Eer; De ännern Twee hem mie de Pletsch Wegräten, nu gungt rietsch, ratsch, rietsch! Dät weet ick woll, mien Grotknecht schleit So hart nich, wenn he dröschen deit. Acht Doag kunn ick nich sitten goahn, So was dät Gatt mie vull geschloan. Just as en Lamm is an to sehn En Bu'r, wenn äm sien Recht geschehn. As mie de Pelz woar ut gekehrt, Bin ick ganz still doavon kutscheert*) Die vorstehende Erzählung ist keine Erfindung, sondern a. d. S. wirkliche Thatsache. 4 Noch sülwgen Oabend= kam to mie De Köster, un ganz frank un frie Heb ick den Brey äm gliek vertell't Den mie de Jung'ns hem upgekell't. „Jevaddér," sprack he, „já so is’t, „Dät Sprichwoort heet: en kloger Chrlist „De mischt nich alle Ogenblick „In ungelegte Eier sick." „Von Kattensprüng' is kene Red, „De Jungens öben fröh un späd „In Kraft sick, in Gelenk un Schick, „Mannvolk to werden, stark un quick." Ick sä: „Nu, wenn de Jung'ns studeern, „Wat söll'n se denn katzbalgen lehr'n? „Stäkt in dät Book de Näs' hennin, „Dät gift Verstand un glatten Sinn." De Köster in de Red mie feel: „En Minsch besteit ut Lief un Seel, „Un sall de Seel gedeihn recht frisch, „Mütt ok de Lief sin as en Fisch. To froagen: wat sall dät un düt? „Dät is jizt leidge Mod' un Sitt. „Mücht jeder siene Schuld män dohn, „Dät Rechte kümmt von sülwst denn schon. „Keen Minschenkind weet zund gewiß, „Wat åm moal ens gebroaden is; „Un goahn müt mäncher Weeg un Steeg, „De äm nich sung'n sind bie de Weeg. „Drüm, wer en bitchen vörwärts kickt, „Deit klook, moackt he sick fröh geschickt, „Uprecht to stoahn, bie schlimmen Späl, „Mit Mark un Kraft in Lief un Seel. „Wie leben in kurgose Tiet - „Wat hüte sick keen Minsch versüht, „Dät is't, wat Morgen just geschicht; „Wenn jeder dät bedenken mücht!" „Mit sönne Ogen, Vaddersmann, „Kiek he sick moal den Turnplatz an. „En änner Lied werd he denn sin'gn, „Un nich mehr seng'n von Kattensprüng'n." Gesehn hädd ick den Platz woll gär'u, Doch kam ick män herran von Färn, Den krimmelte mie gliek de Näs, Un brännen däh mie dät Gesäß. Nu schref uns dät Avisenblatt, De ganze Turnplatz breet = un glatt Vör lumpige twee Gröschen Geld Tom Wiehnachtsmarcht weer ut gestellt. Blitz! dacht ick Puppen! dät is schön! De bieten nich, dät will ick sehn. Et was woll russenmässig kolt, Doch bin ick noa Berlin karjolt. As ick nu an de Husdör kam, Doa word dät Herz mie doch wat klamm. Allen, ick heb Kuroasch gefoat't, Un trat hennin wie sön Preloat. Just wie geschüddelt ut en Sack, Sach ick hier pure Krabbenpack; De hedden't mie vörwoahr nich doahn, Un lezt so windelweek geschloan. De mie so paukten up't Gesäß,. Dät weren ännere Muschjes!.: De Puppenjung'ns hier sehn just ur, As keem'n se ut den Dopp. erst rut. En fäftig Stück sind doch gewiß Kopsgröter as de Meister is; . Un Meister Joahn kam groad mie vär, As wenn he Riese Golgath weer. Hier word dät Sprichwoort äber vull: .. „Bie väl Geschrey is kene Wull! Un still bin ick links üm gekehrt, Un sächtken ut de Där marscheert. ei. Nu was ick enmoal up den Gang, Un schlumperte de Linden lang , Doa an en Huus stund bunt un drall: „Hier is to sehn de Maskenball. En Beergeld kreg ick rut geschwinn, Doa leten se ok hier mie rin. Rundüm woll Dusend Puppen stun'n Krus in en ännern Dörch gewun'n. En Mann, ehrwördig, hochbejoahrt, Mit langen griesen Knäbelboart Stund neben mie, ick sprack äm an: „Verdütsch he dät mie, wenn he kann!" He drükte herzig mie de Hand, Un von den Ogenwimpern Rand Doa rollten äm so hell so zoart De Thränen dörch den Knäbelboart. He sprack, tom Himmel dät Gesicht Mit andachtsvullen Blick gericht: „Vergänglich is de Erdenglanz, „Doch Tugendstroahlt mitewgen Kranz!" „Mütt Kron un Scepter unnergoahn; „Gerechtigkeit werd fest bestoahn!" Un ick verstund den stillen Sinn, Un dacht an unse Königinn. Berlin, bei Dieterici, 1813.

Download XMLDownload text