De pommersche Landwehrmann mit siene Marschorrer . Wat is bi Crischon denn för'n Larm ? Wat weent de Fru doa un de Kinner ? Crischon hett Orrer , Gott erbarm ! Sien Fru is krank ; wat is woll schlimmer . " Wem nimmt sich Fru un Kinner an , " Dat steiht up sien Gesicht geschreben , Wenn uck keen Woort he reden kann , Wiel he de Orrer eben kreegen . He ballt blot grimmig siene Fust , Am lewsten mücht he gliek drin schloagen Un de Franzosen ehre Lust Tum Kriegspäl'n ut den Kop rut joagen . Nehmt Ju in Acht , Franzosenpack ! De Düwel ward Ju dat wol danken , Dat rein ut bloten Schoawernack Ii fangen an mit uns to zanken . Man to , uns is dörchut nich bang' , Wi Pommern schloagen good noch immer , Dat Schlimmste is man , dat so lang In Angst möt leben Fru un Kinner . Doch helpt dat nich , dat grote Mul , Wat de Franzos stets upgereten , Dat möt wi ( nu man blot nich ful ) , Dat möt wi stoppen em en Beten . Wat Orrer hier ! De bruk ick nich , Ohn' Orrer wär' ick angetreden ; Wenn de Franzos sien Schläg' moal kriggt , Wär ick gewiß to Hus nich bleben . Wes still , Marriek ! Doa helpt nischt to , Frankreich möt erst gebändigt waren , Sünst war'n wi doch mien Doag nich froh , Napoljon hölt uns rein tum Naren . Uns König hett Geduld noog hat , Um to erhollen uns den Freeden , Nu hett he dat kung'neeren satt , Nu will'n wi moal ens anners reden . Nu will'n wi de Franzosen moal En Beten ehre Jack utkloppen , Dat is wahrhaftig en Skandoal , Dat wi so lang' uns leten foppen . Man frisch drup los , so fix as't geht , Nich lang' gefackelt un gewunnert , Un wo uns de Franzos blot steht , Doa mit den Kolben mang gedunnert . Drup ! Jungens drup ! Franzosen ran Ii söll'n de Pommern kennen lehren , Wenn dat man blot up uns kümmt an , Dann söll'n Ii Schoh un Strümp verleren . Von jugen twatschen Owermoth Sall Strunk un Steel nich öwrig blieben , De Hundsdoagshitt is ju nich good , De will'n wi ju tum Kopp rut drieben . Nu Mutter gif mi Diene Hand , Uns Herrgott ward uns woll behöden . " Mit Gott för König un Vaterland ! " So is uns Spruch , dat will'n wi beden . Un doamit goah'n wi drup un dran , Gern will'n wi Blot un Leben geben . Hoch ! Dütschland hoch ! Franzos kumm ran , Hurrah ! Uns König de sall leben ! Am . Juli Crischon hett schreben . Mien lew Marriek ! Dit to erleben , Dat har'ck nich dacht - hett Crischon schreben Ne dit is würklich to gelungen , Se hebb'n Napoljong afgefungen ; Un ick was nich moal doa mit bi , Dat is to dull , dat argert mi ! Ne ! so wat möt mi uck passeeren , Wi möten hier bi Metz kampeeren Un denken em hier recht to foaten , Nu hett he sich all griepen loaten , Noch to mit achtzig Dusend Mann , Is dat Courosch ? is dat Elan ? Un denn will he as Kriegsheld gellen Un will uns noch dumm Tüch vertellen , As har he gern sich scheeten loaten Uns' Kugel haren blot nich droapen He hett sien Schnut , so dücht mi dat , Woll joarnich erst in't Füer hat . So veel steiht fest , har ick em kregen , Denn har dat doch woll Schacht würd geben ; Ick har dat nich künnt öwerkommen , Ick har em mi erst förgenommen ; Har ick em in de Finger hatt , Denn wär sien Fell nich mehr so glatt . Na schoadt uck nich , wat helpt dat reden , Ick bin am En' uck so tofreden : Mi dücht , he hett genog to büßen , Em quält sien egenes Gewissen , Doch dat kümmt woll noch erst drup an , Ob he Gewissen hebben kann . Denn wo is dat Gewissen bleben , As midden in den deepsten Freden De Kerls uns öwerrumpeln sullen Un . uns den Rhein wegstehlen wullen . Wenn Dütschland nich so fast har stoahn , Denn wär uns dat doch schlecht man goahn . De Turcos sinn as wilde Tiger , Harn wi de hatt bi uns as Sieger , Denn har ick nich noah hen mücht sehen , Wat all' för Jammer wär geschehen ; Uns Herrgott is mit uns tum Glück , Nu ängst Di man nich mehr , Marriek . Recht schlimm kann dat nu nich mehr koamen Wi hebb'n to veel gefangen noamen , Un joa to veel sinn dod geschoaten , Ach Gott , wat is för Bloot gefloaten ; Den Jammer sich recht antosehn , Doato gehört en Herz von Steen . Du warst woll ut de Zeitung weten , Wo wi uns mit dat Pack rümscheten , Un dat wi in den düllsten Regen Nachts up den Acker rümmer legen , Un dat wi denn so pudelnatt Nich moal recht wat to eten hatt . Doch will ick mi nich drüm bekloagen , Son Keerls as wi kön'n dat verdroagen , Ick bin man froh , mien lewes Leben , Dat Diene Krankheit sich hett geben , Un dat to Hus de Waiten rin , Un dat de Jung'ns gesund uck sinn . Mien Gruß un Dank an Crischon Bulten , Dat he Di bi den Waiten hulpen ; He sall uck man bi't Nudeln helpen , Ick war' em noahsten dat entgelten ; Französisch heet dat " rewanscher'n Paß up , ick war' Französch noch ler'n . Na nu möt ick Di doch noch schrieben , Dat wi bi Metz nich länger blieben ; Wi hebben hüt all Orrer kregen , Un morgen sinn wi unnerwegen ; Dat geiht nu up Paris drup los , Nu denk Di dissen Jubel bloß . Wenn Uns' man von Paris wat hören , Denn sinn se kum noch to regeeren , Denn müchten se Galopp hen lopen Un de Franzosen hau'n to hopen ; Wenn noch so veel Franzosen stoahn , Mit Hurrah ward drup los gegoahn . Na nu , mien lewe Fru un Kinner , Nu blieft mi man gesund hübsch immer , Grüßt Fründschaft uck , un man bald schrieben Ick denk so lang' nich mehr to blieben ; So Gott will bin ick bald bi Ju , Na nu Ädjüs mien lewe Fru . Am . September . Crischon is blesseert . Mien lew Marriek ! Dit hett sien Wesen ; Mit't linker Poot schrift sich dat schlecht . Wenn Du nu dit man blot kannst . lesen Ick krieg dat kum alleen torecht . Mit de verdammten Schastepoten Hett nu doch richtig so'n Franzos Mi in den rechten Arm rin schoaten ; Tum Glück is dat een Schrammschuß bloß . Ick heww em öwerst dat besulten . So'n pommersch Tachtel in't Gesicht Kreeg he von mi , as Crischon Bulten Dunn von sien schwarten Hingst hett kriggt . Uns Leut'nant sähr : " Laß Dich verbinden , Geh' , melde Dich im Lazareth ! " " I wat ! " sähr ick , " dat ward sich finden , Erst köp'ck mi den'n , de schoaten hett . " Un doamit leep ick nu twas öwer , Wo Musch Franzos in'n Groaben leeg , Un langte mi den Bengel röwer , De up französch erbärmlich schreeg . " Pardong , Musche ! " so dehr he jüngeln , Dat heet to dütsch : " Schloag mi nich dood ! " Joa töw ! " sähr ick , " infahmte Schlüngel ! " Un wischt em mit de linke Poot . Dunn kreeg ick em denn bi de Ohren , Un schleppte hinner mi em her : Doch har ick to veel Bloot verloren Un Musch Franzos sett' sich to Wehr . So balgen wi uns doa nu rümmer . Dunn kümmt tum Glück mit , noch dre Mann Uns Ploasterschmerer Gottlieb Brümmer , De uns nu Beid' in't Schlepptau namm . Nu dürft ick nich mehr mitmarscheeren , Un ligg hier krumm in't Feldlaz'reth un möt erst hören , Bi St . Georg ; - -- Ob mi de Dokter loopen lett . Uns Kronprinz is mit siene Truppen Nu ganz dicht bi Paris all ran . Un ick sall nu rein still hier hucken Un kieken ruhig dat mit an . Lett mi de Dokter nich marscheeren , Denn riet ick ut , so veel steiht fest . Wo war' ick hier de Tied verleeren , Nu kümmt joa bi Paris dat Best . Dien Antwort loat man adresseren Gliek noa Paris - up Postrestant Wenn ick man erst den Arm künn röhren ; Dat is nischt mit de linke Hand . De Strümp un Jack de heww ick kregen , Un Unnerhosen bruk ick nich . Dat Schicken loat man unnerwegen , De dämlich Post de kümmt oft nich . Toback heww ick uck noch to rooken , Doch krieg ick selten moal eens Bier . So'n pommerschen Pantüffel-Kooken Un dicke Arften gift nich hier . Wenn Du nu disse Uhl un Oapen Nich kriggst torecht gebokstabert , Loat Di den Kannidoaten roopen , Dat is'n Mann , de hett wat lehrt . Segg Du man nischt to Crischon Bulten Von de Blessur an mienen Arm , Denn de vertellt dat unsen Schulten Un bringt ganz Brietzig in Allarm . De moaken denn doavon so'n Wesen , As leeg ick nu all up den Dood . Kann sinn , wenn dit Geklar Ii lesen , Dat denn mien Arm all werrer good . Denn war' ick mi Paris bekieken , Un war' doa rümmer moal spazer'n . Na nu Ädjüs , mien lew Marrieken ! Nu grüß mi uck de beiden Jöhr'n . Grüß Pasters un den Kannidoaten ; Grüß up französch : " Au röh wo ah . Du kannst Di't gliek verdütschen loaten ; So'n bitz französch kann ick nu a . So ! lew Marriek , nu wes tofreden , De Loadung har ick glücklich löscht . Mi is to Mooth , wenn ick heww schreben , As har'ck tein Wispel Arften döscht . Am . September . Hurroh ! Crischon hei't isern Krüz . Mien lew Marriek ! Dit is to dull Ick schrew Di joa dre Sieden vull , Du hest den Breef nich kreegen ? Na so wat läwt nich ! Dit is nett . Ick schrew Di joa von't Foldloaz'reth , Wo so ick lang heww legen . Dien Angst de kann ick denken mi , Doch doamit is dat nu vörbi , Ick bin ganz goot to wegen . Acht Doag bin ick all wedder rut , Mien Arm is heel un uck de Schnut De uck wat af har kregen . Ick bin nu prächtig up'n Damm , Un war as preuß'sche Gardemann Mit de Franzosen reden . Ick scheet gewiß nich mehr vörbi , Denn mien Blessur de argert mi ; Ick heww doa schön dran leden . Har ick nich so'ne prächt'ge Hut Tum Heel'n - denn wär gewiß de Schnut Sien Doag nich wedder worden . Uns' Hauptmann sähr : " Gesund zurück ? Recht so , Christian ! ich wünsch' Dir Glück ; Du kriegst gewiß den Orden . " Nu denk Di blot moal an , Marriek , Den Sunndag drup doa heww ick gliek Dat isern Krüz uck kregen . Uns' Kompanie har baiersch Bier Twe Fässer kregen , dat wär hier Een lustig Biwak-Leben . Marriek , dat Krüz an miene Brust , Dat is mien Stolz un miene Lust ; Dat sall uns' Fritz moal arwen . Ick heww mi loawt , mit Herz un Hand För König un för't Voaterland To leben un to starwen . Wi wären bi St . Cloud quarteert , Dat is in Grund nu bombardeert , Doa stoahn de koahlen Muern . De Feind de is doch tämlich toag . Ick dacht gewiß nich all mien Doag , Dat dit so lang künn duern . Dat Rackertüg kriggt so veel Schacht , Fast alle Doag un alle Nacht , Un will sich doch nich gewen . Uns' König wull unnood Paris Bescheeten ; doch dat is umsüß . Wi möten anners reden . Uns' Moltke mücht gern bombardeern Un ganz Paris in Schutt verkehr'n , Doch Bismarck will't nich lieden ; He seggt : " mein lieber Herr Gen'ral , Das ist ganz schön , doch seh'n Sie mal Wo will'n wi noahsten blieben ? Doa hett he Recht ; Paris dat wär För'n Winter 't beste Hauptquarteer , Wenn wi 't man blot erst haren . Hier ligg'n wi bet an'n Hals im Dreck Un koamen joarnich von den Fleck ; Paris hölt uns tum Narren . De Häupters moaken sich doavon , Denk Di blot an - per Luftballon , Doa sinn se nich to langen . Nu denk moal bitschen noah , Marriek ; Du wetst doch gooden Roath sünst gliek , Ick mücht so'n Ding gern fangen . Die Rackers föhren krüz un quer Uns immer öwer'n Kopp ümher . Wo is dat woll to moaken ? De Kerls de möten schlau doch sind , Se passen so sich af den Wind , Dat wi se nich kön'n foaten . Na loat se man , kümmt Tied , kümmt Roath , De Dütschen sinn doch as Saldoat De allergrötsten Helden . Wi war'n ehr dat besorgen noch ; Paris dat krieg'n wi endlich doch , Denn war'ck mi wedder melden . Du wetst Marriek , ick heww Di lew , Doch eher kriggst Du keenen Breef , Bet ick Di so kann schrieben : " Marrieken , wetst Du ganz wat Niegs ! Jitzt sinn wi glücklich in Paris , " Un doabi sall dat blieben . Wo geiht denn dat to Hus mit Di ? Du schrifst joa man so'n Happen mi , Wat moaken unse Jöhren ? Un hör Marriek , denk doch joa dran , Un goah bi Koopmann Junklaus ran , Wenn Ii noah Pyritz föhren . Denn grüß em schön un segg em man , " Dat ick den Bittern loaben kann " Ick loat mi uck bedanken . Dat is een richtig Moagenschluck , Kratzt nich to dull un warmt doch uck ; Dat is wat för uns' Kranken Un denn froag up de Post man noah Un schimp man up de Wirthschaft doa , Wat sinn mi dat för Schosen . Kotz schlag ! Holl still , schimp nich , Marriek ; Mi föllt jitzt eben in tum Glück , De Breef - steckt in mien Hosen . As ick noaht Feldpost lopen wull , , Dunn regente dat groad so dull . Ick denk , töw noch een Bäten . Dunn treckt ick mi drög Hosen an , Un noahsten dacht ick nich mehr dran ; So heww ick dat vergeten . Na nu , mien allerlewst Marriek , Ick möt nu up Vörposten gliek , Dat heww'ck uck bald in'n Moagen . Ick wull , ick wär to Hus bi Di , Wenn Du uck manchmoal zankst mit mi , Dat lett sich ehr verdroagen . Doch nu läw woll mien Herzenswiew , Un mit de Jung's gesund hübsch bliew ; Un segg Du man to Fritzen : Wenn he in't Schaul recht flietig is , Denn bring ick mit em von Paris Twee grote Kugelspritzen . Am . Oktober . Crischon fängt Luftballons ! un verleert doabi sien schöne Piep . Mien lew Marriek ! Wat schrifst Du mi , Du glöwst , ick denk nich mehr an Di ? Wo kannst Du dat woll glöwen . Ick heww Di dunn doch footsten seggt , Bet wi uns harr'n Paris toleggt , Wull ick mit Schrieben töwen . Nu duert mi dat uck to lang , Mi ward noah Di nu uck all bang ; Doch wull mien Woort ick hullen . Wi heww'n Paris noch iimmer nich , Un bombardeeren söll'n wi nich ; Dat sinn nu sone Schrullen . Mi dücht , uthungern dat geiht schlecht , Denn so'n Franzos , wat ett de recht ; Joa , wenn dat Pommern wären ! Wi har'n dat Fleesch up jeden Fall De ersten vierteihn Doag gliek all , Wi würden mehr vertehren . Doch so'n Franzos , dat Gott erbarm ! De Kerls de heww'n joa man en Darm ; Nu fäng'n se sich de Ratten ; Behelpen sich mit Woatersupp Un freten dodig Padden up Un alle Hun'n un Katten . Un doabi leben se ganz nett . Oft gift dat denn uck Jackenfett Wenn se en'n Utfall moaken . Un wenn dat noch nich schaffen sull , Denn lögen se den Hals sich vull . So stoahn nu hier de Soaken . Wat uns belangt , dat geiht nu so , Wi kieken ganz gemüthlich to Un leggen uns up't Luern . Wi heww'n uns hüslich ingericht Un denken doch , dat de Geschicht Nich ewig mehr ward duern . Wi eten all Doag Fleesch mit Ries , Un denn ward to Verännerniß Ens Ries mit Fleesch gegeten . Doch manchmoal sinn wi sien gesinnt , Denn möt dat Arften-Worschtsupp sind ; Dat is en niemodsch Eten . Dat Beste is en goder Schluck ; So'n gift dat denn mitunner uck Bi uns' Fru Marketennern . Blot manchmoal treckt se em to lang Un gütt uns toveel Woater mang ; Dat is nu nich to ännern . Wat mi blot argert , dat is man , Dat ick nu nich mehr rooken kann . Mien Piep de is in'n Himmel . Uns' Hauptmann sähr : " Crischon , Allons ! Mich dünkt , dort fällt ein Luftballon , Flink nach mit Deinem Schimmel . " Dat Ding har woll conträren Wind Un mücht uck woll anschoaten sind , Genog he purzelt runner . Ick brennt em noch ens up dat Fell , Allhand was ick uck all to Stell ; Doa har ick denn mien Wunner . Dre Kerls de krabbelten sich rut ; Den en'n , den haut ick up de Schnut , De Anner wull mi foaten ; Doch kreeg he blot man miene Piep , Un wiel ick noah den drüdden griep , Möt ick de Piep em loaten . He blift gemüthlich in dat Schipp , De Wind geht los , un dat Geripp Fängt noch ens an to flegen . Ick künn nu nischt , as kieken to , Un was doabi man noch sehr froh , Dat ick twe Kerls har kreegen . Sühst Du , dat heww ick nu doavon , Mien schöne Piep per Luftballon Is rinner in de Wolken . Uns' Tambour seggt woll , 't is nich schlimm , Denn wenn dat erst bekannt ward sinn , Kreeg ick en Piep von Moltken . Wi krieg'n uck noch woll den Cujon , Wi heww'n en Luftballon-Kanon' , Dat is Di rein tum Wälzen . Dat is en ganz putzlustig Ding , So lang , as wie Lebrenzens Kind , Schütt hoch - un geiht up Stelzen . Doch nu , Marrieken , nimm förlew , Ick denk . Du kriggst nu bald en Breef , De in Paris ward schreben . Denn doh ick Di noch Manches kund , Nu grüß de Bälg un blief gesund . Ädjüs ! mien lewes Leben . Am . November . Crischon up Onkel Bullerjoahn' . Na nu Marriek , mien Herzens-Fru , Wat seggst Du un wat meinst Du nu , Bist nu mit uns tofreden ? Jitzt sinn wi Herrn hier von Paris Un warn noah all de Kümmerniß Nu moal ens bong hier leben . Drin sinn wi noch nich in de Stadt ; Doa äten se sich nu erst satt Un moaken sich manierlich . Ehr Tostand is to jämmerlich , De Dütschen söll'n dat sehen nich ; Dat is ehr to scharnierlich . Na uns kümmt dat uck nich drup an . Nu wi de Festung hewwen man , Nu sinn wi schön geborgen . Wi sitten sicher hier un fest ; Wat nu noch fehlt , den letzten Rest , Ward Bismarck woll besorgen . Dre Wochen hewwen wi nu Ruh ; Dat is famos , ick segg Di Fru , Dat wi uck schlapp all wären . Denn dat infahmte Postenstoahn , Un ümmerto sich rümmerschloahn , Dat griept to dull an't Nären . Von dat Geknall un Bombardeer'n Doa kann ick hüt noch nich recht hör'n . Un nu erst de Franzosen . Mi dücht , nu glöb'n se ganz gewiß , Dat mit uns nich to spoaßen is . Dat Herz sackt ehr in't Hosen . Ick glöw nu is't mit ehr vörbi ; Woto is uck de Schlächterrie , Kann Frankreich dat noch redden ? Denn dat ehr dat doch nich gelingt , Dat Frankreich Dütschland nich betwingt , Doarup is licht to wedden . Dat Blatt dat hett sich mächtig wendt Wat nu de groot Natschon man nennt , Dat war'n de Dütschen wesen . Dat is nu eenmoal ganz gewiß , So woahr uns' König " Kaiser " is ; Du hest dat doch all lesen ? Ick segg Di , dåt wär een Halloh , Wi wär'n hier ganz unbännig froh , Wi schregen uns fast heiser Mit Vivatropen un Hurrah ! Un Dütschland hoch ! Viktoria ! Hoch ! lew de Dütsche Kaiser ! Un as nu goar de grang Natschon Uns käm mit de Kap'tulatschon , Wüßt Keener sich to loaten . Vör luter Freud' und Seligkeit Heww'n wi bi de Gelegenheit Nich scharp - ne " Kubuld " schoaten . Ick müßt up Onkel Bullerjoahn Mitrup , üm doa de preuß'sche Foahn Mithelpen uptohissen . Ick segg Di , dat wär eene Lust , Wi leegen all uns an de Brust Mit Drücken un mit Küssen . Doch doa Du gern nu weeten wist , Wo uns dat ümmer goahn noch is , So kann ick Di blot schrieben : Dat güng bald good , bald güng dat Wat Di doavon nich kloar is recht , Möt tum " Vertellen " blieben . Mi sülwst is noch ganz good to Moth , Wi leben jitzt all tämlich good Un hewwen uck to rooken . Mi hett dat ümmer noch so glückt , To Wiehnacht hett mi Sanft herschickt Ne Piep un Päperkoken . Acht Doag vör Wiehnacht kreg ick all De Unnerhosen un den Schall Von Di , mien lew Marrieken . Pannkoken käm von Bultens an , Blot stief gefroren was he man , Ick künn em nich recht bieten . Grüß man de Fründschaft krüz un quer . Dat Ii gesund sinn , freut mi sehr , Gott gäw , Ii blieben't ümmer . Ick denk doch recht sehr veel an Ju , Vörut an Di , mien lewe Fru , Un an mien lewen Kinner . Ick mag fast goarnich schrieben mehr , Mi ward doabi dat Herz so schwer ; Doch möten wi uns foaten . Wenn de Franzos erst is to Ruh , Denn is erst Tied för Kind un Fru ; So lang sinn wi Saldoaten . Na möglich sinn wi bald so wiet , Denn is uck werrer anner Tied ; Uns' Herrgott mag dat geben . Nu läw recht woll , mien Herzenswiew Mit sammt de Kinner , un denn bliew Mien lewes sötes Leben ! Am . Februar . Dunnerstag kümmt Crischon to Hus ! Mien lew Marriek ! Dit is to dull ! Fritz Schwarten hört de Puckel vull ; Ick heww em so vel beeden , Dat he Di bringen süll Besched , Wo mi dat in't Loaz'reth hier geht , He süll Di Noahricht geben . Von Wobbermin is't doch nich wiet , Un is dat jitzt uck Ackertied , Dat müßt he doch besorgen . Na loat man sinn , mien lewes Kind , Bald war ick sülwen bi Ju sind , Ick reis' all öwermorgen . Ick bin in Rheims hier , in't Loaz'reth , Wo mi de Gicht festhollen hett , Doch nu hett sich dat geben . Ick harr en Rieten in dat Krüz , Ick künn nich liggen up den Stütz , Nich starben un nich leben . De Annern sinn mit Mann un Mus , All öwer vierteihn Doag to Hus , Un ick möt hier nu kranken , Un ängsten mi üm Fru un Kind , Anstatt bi Ju to Hus to sind Un Nudel uns to planten . Na annern Dunnerstag bin ick ( Wenn süs mi good is noch dat Glück ) Gewiß to Hus mien Lewen . Un wenn ick doaran denken doh , Denn ward mi doch üm't Herz so froh , As harr 't groot Loos ick kregen . Denn sast Du sehn , mien lewe Fru , Denn war' ick jeden Oabend Ju Vertell'n von de Franzosen . Dat Land dat is hier wirklich schön , Wo lang is hier all Alles grön , In'n März gift hier all Rosen . Un billig Lewen is dat hier , " Wien " kost't nich mehr as baiersch Bier , Den bugen hier de Buern . Wenn Frankreich man blot pommersch wär , Treckt ick mit Fru un Kinner her , Dat süll so lang nich duern . Doch de Franzosen sinn joa twatsch ! Un wat se reden , dat is quatsch , Sammt Sidden un Maneeren . Jitzt hau'n se sich enanner dod ! Mi dücht , Napoljong deiht ehr noth De kann se blot regeeren . Paß Du man up ! ick segg Di Frü , Dat Volk dat höllt nich eher Ruh Un is nich eh'r tofreden , Bet werrer kümmt so'n Lulu ran De ehr de Hosen treckt good stramm , Un de se good kann treden . De Dömlichsten sinn in Paris , Wat doa kum ut de Weeg rut is , Steiht as Gardist up Posten . An Arbiet denkt keen Minsch doa mehr , En Jeder lewt as Militär Up Regiments-Unkosten . Paris is süs so öbel nich So veel ick von to sehn heww kriggt , Is Allens schön un prächtig . Blot dat oll Volk dat döcht nich doa , An dat is nich en goodes Hoar ; Falsch sinn se niederträchtig . De Stroaten sinn doa glubschen lang Un as en Schlidderboahn so blank , Doa stoahn uck " Kacheloaben " Mit grote noaklich Puppen up As . in Berlin , - uck Reuters drup De sehn narsch ut doa boaben . Ick har doa äwerst en Quarteer , As wenn ick unse Kronprinz wär , Un ebenso mien Schimmel . Ick woahnte doa in'n grötsten Krog Von ganz Paris , söß Stockwark hoch , Dat Hus langt halw in'n Himmel . De Krogwirth is en fründlich Mann , Wo de gefällig wesen kann , Doa is he up den Posten . Doch wat de dömlich Husknecht is , De dehr ken'n Happen nich ümsüs , De mök mi immer Kosten . Wat in Paris dat Beste wär , Dat was de Wirth von mien Quarteer , Künn etwas dütsch doch reden . Dat is mi so to Herzen goahn , Dat en Franzos mi künn verstoahn , As nischt in minen Leben . Ick sähr : " mong biljä de loschmang ! " Dunn red't he mi up hochdütsch an : " Ick bitt sik nich scharnieren . Nur lustik spreken deuts Musche , Ick deutse Sprak kanz kut versteh ; Ick können deuts parlieren . Na ! denk ick , denn man immer to , Doch mit dat hochdütsch wetst Du jo , Dat hett sien Fies'matenten . Denn dat oll dömlich mir un mich , Dat kann ick uck so richtig nich , Dat is wat för Studenten . Indessen geiht dat halwegs doch Un is doch immer beter noch , As dat oll Kauderwelschen . Doch wär de Fründschaft sehr bald ut . Wi müßten joa gliek werrer rut ; Dat argerte mi hellschen . Ick dacht , wi würden in Paris Acht Doag doch blieben ganz gewiß . Ick wull mi All's bekieken . Joa woll ! Kum wär'n wi ingerückt , Dunn würd'n wi werrer ruter schickt . Dat kann ick nich begriepen . Doch sall mi dat ganz recht uck sinn , Wenn ick nu man to Hus erst bin . Denn loat ick Alles gellen . Denn kann sich Frankreich ganz un joar Upfreeten noch mit Hut un Hoar Un up den Kopp sich stellen . Mit de Kriegskosten denk ick mi , Dat ward woll hinken segg ick Di ; Von wegen de Mill'arden . Wenn hier keen anner Wirthschaft ward , Denn kriegen wi doavon en Quark ; Denn ward dat holprig waren . Na nu Marrieken ! denk doa dran , Tum Dunnerstag denn kümmt Dien Mann , Denn koakst Du mi geel Röben Mit Päkelfleesch - noah mienen Ju . Nu bliew gesund , mien lewe Fru ! So lang möt wi noch töben . Am . April . Nachdruck wird verfolgt . Druck von E . Giese in Pyritz .