Text view

hill-1868


Javascript seems to be turned off, or there was a communication error. Turn on Javascript for more display options.

Gerichtsmann Buuz ut Weitenhoagen Un Buer Frees' ut Wussenthin , De bröchten Beid 'n groten Woagen Mit Wull beloaden noah Berlin . Lang' hadd'n se up den Margt nich legen , Doa was de Wull ook all verköfft , Se hadden stramm Stück Geld hüt krägen , Dat güng recht flott , dat Wullgeschäft ! Hebb hüt noch goarnüscht recht genoaten , Seggt Buuz , wat meenst Du woll doato , Wi will'n uns hüt nich lumpen loaten Und spiesen ook moal Toabel-doh . Wat ! Toabel-doh ? im ganzen Leben Hebb ick nich hört von so'n oll Tügs , Sull dat woll würklich so wat geben ? Seggt Frees' , dat weer jo ganz wat Niegs ! Glöw sülwst , Du hest dat noch nich gäten , Seggt Buuz , dat is ook keen Gericht , So nöhmt man all dat fiene Aeten , Wat man in grote Gasthöaf krigt ! Ach so ! seggt Freef' , nu komm 'k doahinner , - -- Doch stött mi eben in de Kron' , Komm'n wi nu in de Gaststuw' rinner , Wat wi uns denn woll förrern dohn ? Süh , Vadder Frees' , dat is dat eben , Seggt Buuz , dat hebb ick lang' bedacht , Wi loaten uns vom Dü'rsten geben , Dat finn wi bald , gif moal recht Acht : Ward rümmer langt dat fiene Aeten , Dat sich de Lüd' wat ruter füll'n , Vom Dü'rsten nehm'n se man 'n Bäten , Dat is 't , wat wi uns förrern will'n ! So schluus'ten se entlang de Stroaten , Bet se so 'n Gasthof funnen hadd'n , Hier will'n wie uns wat geben loaten , Seggt Buuz , mi deit de Moagen quarrn ! Knapp sünd se in 'n Aetsoal wesen , Doa wurd' de Mostreck rümmer reekt , Kiek , flistert Buuz to Vadder Freesen , Dat is 't , wie nehmen von dat Weekt ! Vor 'n Daler So'nt köan Sie mich geben , Seggt Buuz , wies't up de Mostreck-Büss' , Vor mich un meinen Fründ hierneben , Der een Gevadder von mich is ! De Gäst' de füngen an to lachen , De Kellner grient ähr in 't Gesicht , Doch bracht he bald de nöd'gen Sachen , Sett't up den Disch dat schön Gericht . Oll Frees' de deed , as wull he mulen , As wenn em 't Lachen argert hett , Doch deed he-noah de Sied' rüm schulen , Up wat föarn Oart dat Tügs man ätt ? Uns' Vadder Buuz leet sich nich stören , Treckt fix 'n Lepel noah sich ran , Füng an , dat Tügs sich ümtoröhren Un bald denn ook to spiesen an . Doch wat föar 'n Schreck hett Frees' gekrägen , Fründ Buuz vertreckt jo dat Gesicht , He deit de Oogen ganz verdrägen , Höllt sich de Moag un gappt un schriggt : Ach schloag mi in den Rüggen rinner - -- Mi fehlt de Luft - ach schloag doch daarw Ach Vadder , größ mien Fru un Kinner Mi röhrt de Schlag - ick starw - ick starw ! . De Wedd . Is doch ne schlechte Tied jitzund , Seggt Amtmann Schmedt ut Hogensund To Amtmann Schult ut Hommelstall , Weet nich , wat doarut warden sall ; So 'n Knecht will föftig Doaler Lohn' Un ook , wo möaglich , noch nüscht doh'n , Döcht nich in d' Schün' , nich hinnern Ploog , Un 't Aeten ward em nie genoog . Doa hebb ick so 'n Schwernoth nu kriggt , De , wo he kann , up d' Recksied' liggt , Un doabie , 't is ne Schann un Sünn , Schleit he 'n ganz oll Kalf sich rin ! Na Noaber Schmedt , Du hest zwoar Recht , Dat hüt dat Deenstvolk nüscht mehr döcht , Doch mit dat Kalf is 't woll nich so , Seggt Schult , Du lüggst woll 'n Bäten to ? Du glööwst dat nich ? seggt Amtmann Schmedt , Ick segg Di blos : Wat gellt de Wedd ? Hebb ick dat ook noch nich probeert , Ick weet , dat he 'n Kalf vertährt ! Topp Noaber Schmedt , ick goah drup in , Seggt Schult , schleit he dat Kalf sich rin , Gäw ick Di föar dat Kalf ne Koh Un noch twee Buddeln Wien doato ! Is good , seggt Schmedt , hier ingeschloan , De Sach' ward morgen afgedoahn , Du kümmst to Middag bi mi ran Un sühst Di sülwst den Unfloath an ! Drup spannt he an , fleut't sinen Hund Und föhrt torügg noah Hogensund , Kuum is he man vom Woagen raf , Langt he ook gliek den Knecht sich af . Hör' Krischoan , hebb ne Wedd' hüt doahn , Dat Du 'n Kalf künst rinner schloan ; Wat meenst - de Wedd' is doch nicht schlecht Kriggst Du dat Kunststück woll torecht ? Föar Krischoan was dat wie gefunn'n ; De Wedd' , Herr Amtmann , is gewunn'n , Seggt he , un grient wie 'n Sogdelperd , Dat is so good as all vertährt ! Nu wurr de Scheper instroweert , Un ook de Köaksch de wurr belehrt , Dat se dat richtig broad't un koakt Un bunt Gerichter doarut moakt . Kuum hadd' de Klock man Twölf geschloan , Kamm Amtmann Schult ook angegoahn ; Pros't Middag , röppt he , Noaber Schmedt , Wo süht dat ut mit unse Wedd ? Mi hett de Tied all lang' gedu'rt , Seggt Schmedt , ick hebb' up Di all lu'rt , Dat Kalf is längst to Disch all bröcht , Nimm Platz , ick loop un hoal den Knecht ! Kuum hadd sich Schult man nedder huckt , Kamm Krischoan ook all angeschruckt , Güng hinner 'n Disch an 't Fenster rüm Un keek nu noah dat Kalf sich üm . Na Krischoan ätt man düchtig drup , Seggt Amtmann Schmedt , wi passen up , Wat Du doa sühst , is All föar Di , Nu moak Di düchtig moal doabie ! Umsüß was Krischoan dat nich seggt , He sett't sich ordentlich torecht , Knööpt up de West' un 'n Hosengurt Un spies't nu schöttelwies dat furt . As wenn de Wull ward ingesackt , So hett de Bengel rinner packt , Doch keek he ümmer üm sich rüm , As sehg he sich noah Mehr noch üm . De letzt' Portion bi 't Lief he hett , Doa seggt he denn to Amtmann Schmedt : Herr Amtmann , wenn mi recht bedücht , Wi hören up mit dit Gericht ; Is Tied , dat mi dat Kalf ward bröcht , Süß geid dat mit de Wedd' uns schlecht , Denn äät ick hiervon lang' noch wat , War 'k mit de Wiel' von Vöarkost satt ! . Wi woahnen hier so an de Mu'r ! Oll Schrödersch lag tum Starben krank , Drüm reep se ähren Mann Von dröaben , von de Oabenbank , Tom Bett to sich heran ; Herzvoater , sprack se , wenn ick wat To noah süll hebb'n Di doahn , Ick bidd' Di , denn vergif mi dat , Ward 't woll nich öaberstoahn . Mi is ook goar to schlecht to Mood' , Mi helpt keen Docter mehr , Ick föhl , dat geid mit mi to Dood' Wenn 't man verbie erst weer ! - -- Oll Schröder was zwoar nienich recht In sine Ollsch' verleewt , Doch as se em vom Starben seggt , Dunn wurd he recht bedrööwt ; He stroakt ähr weenrich dat Gesicht ; Wat meenst Du , sprack he dunn , Wi schicken denn woll , as mi dücht , Tom Supperdenten runn ? Ick föhl , dat dat tom Starben geid , Spraak se , joa , schick' man runn , Dat he mi 'n Bäten trösten deit In mine letzte Stunn ! Bald kamm denn ook de Superdent , De Köster hinnerdrin , Von d'Kirch de Stroat entlang gerönnt , Bie 'm ollen Schröder rin . De Ollsch' de hadd ähr Läwdoag nich An School und Kirch sich kehrt , Hadd nich Kat'chismus un nich Sprüch' , Nich Schrieb'n un Lesen lehrt . Doch was se nielig ümmer sehr , Wo 't wat to horken gaf , Doa stunn se sicher hinner d' Döahr , Kreeg ümmer Nieg's mit af . As nu de Preester ähr vertellt , Wat Christus mußt erdull'n , Wo schlecht em hett de böse Welt Dat Goode all vergull'n , Doa wurd oll Schrödersch ganz verplext , Se sett't sich öaberrenn , Feel fix dem Preester in den Text Und sääd ganz trü to em : Ach wat ick doch den Mann bedu'r ; Wennehr is dat passeert ? Wie woahnen hier so an de Mu'r , Hebb'n goarnüscht doavon hört ! - -- . De Arfschaft . As Stoffel Klöhn Saldoat noch weer , He stund bi d' Kavall'rie In Poas'walk bi de Karrasseer , Was erst kort' Tied doabie , Dunn kreeg he eenen schwarten Breef Von siene Heimoath her , Worin em Voaterbroder schreef , Dat Mutter storben weer ! Wiel Stoffel 'n ollen Bengel was , All Veeruntwintig Joahr , So was denn ut de Posenkass Ook bald de Arfschaft doa . Tein Doaler un 'n Gröschner Acht Kreeg he nu utgetoalt ; Wo fründlich hett nich Stoffel lacht , As he de Arfschaft hoalt . Sien Doag' hadd he jo so vää'l Geld Nich krägen to Gesicht , Drum sunn he , wat in aller Welt He doamit moaken mücht . Denn spoarsoam was he ümmer sehr , Kamm mit 't Tract'ment ook ut , Un brukt he moal 'n Gröschen mehr , Denn kreeg he 'n von sien Brut ! Holt ! wat mi nu föarn Licht upgeid , So seggt he bi sich still , Nu weet ick , wat mi nödig deit , Wat ick mi köpen will ; Mien oll Kardätsch' fött nich recht an , Is week und vääl to kleen , Ick wend 'n harten Doaler dran , Hoal mi vom Koopmann Een' ; Acht Gröschen mütt ick geben doch Tum Schluck föar goode Frünn , Denn blieben mi Näg'n Doaler noch , De droag bie'm Würth ick rin . Gedacht , gedoahn ; he geid un köfft De nieg' Kardätsch gliek an , De oll' he in de Meßkuhl gröfft , Doa he s' nich bruken kann . Bie 'm Huswürth drup he rinner geid , Gift dem Näg'n Doaler hen , Dat de em dat verwoahren deit , Bett sien Dre Joahr to Enn ! Bürste zum Pferdeputzen . Nu aber hoalt he 'n strammen Schluck Un 'n Dutzend Ziehgarn ran , Un 'n Stücker Veer Kamroaden ook ; Dat Leben güng nu an ! Acht Gröschen langen nich recht wiet , Bald was de Schluck ook ut , Twee Doaler hoalt noah korte Tied Sich Stoffel wedder rut ! Se spälten Solo bett in d' Nacht ; As 't Geld to Ennen weer , Dunn güng'n de gooden Bröder sacht Noah Huus in ähr Quarteer . Dagdäglich keemen goode Frünn , De Branntwien güng nich ut , Dagdäglich güng bie 'm Würth he rin Un hoalt 'n Doaler rut ! Noch weeren keen Acht Doag' vergoahn , Dat Stoffel wurd so kruus , Dunn hadd he 't letzte Geld verdoahn , Was arm wie 'n Kirchenmuus . Doa föllt de nieg' Kardätsch em in , De ward nu fix verköfft , Drup geid he in de Meßkuhl rin Un nimmt de Fork un gröfft ; Bald was de oll Kardätsch gefunn'n , Se lag nich alto wiet . Hett sich doamit noch afgeschunn'n Sien ganz Saldoatentied ! . Stien' Brusen . Stien' Brusen föhrt mit Melk to Stadt , Fru Amtmann röppt : Stien , mark Di dat , Du bringst mi von Ap'theker Schütt Vöar'n Gröschen Gummi-Gutt hüt mit ! Dat hört sich jo ganz putzig an , Wenn ick dat man behollen kann , Seggt Stien , Fru Amtmann , segg'n S' mi doch Den Noam noch moal , wo hitt dat noch ? Dien Döaz 'n Gäns'kopp sinnen mutt , Ick sääd doch dütlich : Gummi-Gutt , So brummt Fru Amtmann , büst wie'n Kind , Wo kannst woll so vergätern sind ! I na , ick will dat woll beholl'n , Seggt Stien , und deit nu afpascholl'n , Knappt mit de Pietsch den Schimmel an , In Gang sett't sich dat Melkgespann . Se bäd't nu furt in eenem Ritt : Föarn Gröschen Gummi-Gutt von Schütt , Kiekt unnerwegs keen'n Minschen an , Doamit se 't nich vergäten kann . Good'n Morgen Stien , röppt Döscher Kluth , Du sühst jo hüt so dröömrich ut ! Stien brummt : Wat Di dat kümmern mütt , Föarn Gröschen Gummi-Gutt von Schütt . Kuum is se 'n Ennken wieder föhrt , Good'n Morgen Stien se ropen hört , Se kiekt sich üm , 't is Scheper Wriedt , Wat is Di Stien , Du muulst jo hüt ? Du Twatschkopp bliew in diene Hütt , Föarn Gröschen Gummi-Gutt von Schütt ! So brummt se , knappt den Schimmel an Un kiekt den Kärl nich wieder an . So kümmt se noah de Niestadt ran , Doa röppt ähr 'n Tropp Saldoaten an : Good'n Morgen , Stien , is d' Brutmann krank ? Wat möckst föar 'n Muul , segg hübsch schön Dank ! Stien kiekt nich up , ganz stief se sitt , Föarn Gröschen Gummi-Gutt von Schütt ! Un wieder deed de Woagen roll'n , Am Dohr doa wurd' se angeholl'n . Bringt Sie auch Steuerbares her ? So röppt ähr an de Controlleur ; , , seggt Stien , ick bring' nüscht mit , Föarn Gröschen Gummi-Gutt von Schütt ! Se föhrt nu stracks bi Schütten vöar , Vom Woagen runn un in de Döahr Dat was ook Eens ; doa stunn se nu , - -- Ick sull wat köpen föar uns' Fru ! Häärnoth , wo sääd Fru Amtmann doch Seggt Stien , - wo hitt dat Tügs doch noch ? Kann 'k mi denn nich besinnen mehr ? Ick wußt' dat doch noch vöar de Döahr ! De klein Proviser steid un lacht Un seggt : Dat hebb ick gliek mi dacht , Wenn man dat goar to ilig hett , Man licht de beste Sach' vergett ! Apthekers sünd doch klooke Lüd' , Valicht köan Se mi seggen hüt , Seggt Stien , wat dat woll sinnen sull , Wat uns' Fru Amtmann hebben wull ? I Stien , Du büst 'n dumme Dutt ! Seggt he , - ach richtig , Gummi-Gutt , Röppt Stien , joa , Gummi-Gutt is recht , So hett jo uns' Fru Amtmann seggt ! , dat Se dat se dat so glik hebbn funn'n , Un goarnich lang' sich erst besunn'n , So 'n Lehrsoamkeit geid glatt in d' Wied' , Apthekers sünd doch klooke Lüd' ! . De Glimmstengel . Oll Hannschenmoaker Roos' de was Een recht regoalschen Mann , He was nich von ornäre Klass , Dat sach man gliek em an . Kamm he so stoatsch de Stroat doaher Un hadd den Pelzrock an , Heel Jeder em föar'n Landroath eh'r , Als föar so 'n Handwarksmann . Doch kunn dat nich verwunnern sehr , De Hannschenmoakerie Dreef he man noch so nebenher , Was Koopmann all doabie . In sienem Loaden sach man gliek , Dat he up Ordnung heel , Drum köfft bi em ook Arm un Riek , Denn wat he hadd , geferk ! De ledern Bükschen , de he mook , De weeren wiet beröhmt , In d' Ukermark , in 't Oaderbrook Wurd' allerwarts he nöhmt ! Eens kamm nu ook een Buersmann In sienen Loaden rin , Keek noch vöarher dat Schild sich an , Un seggt : Hier mütt dat sinn ! Drup froog he : Bün ick hier woll recht , - -- Bie Hannschenmoaker Roos' ? Un köfft man hier , as mi is seggt , De goode Lederhoos' ? Ja wohl , ja wohl , mein alter Freund , Herr Roose wohnet hier , Ich bin es selbst , den Sie gemeint , Was wünschen Sie von mir ? De Bu'r de möckt den Loaden up , Röppt : Willem , kumm moal her ! o 'n joadlich Bengel tratt doarup Ball in de Loadendöahr . Ick wull föar dissen quoaden Jung'n So 'n Lederbüksch to Paß , He is wat vüllig un gedrung'n , Ick will se nich to knass ! Roos' bracht nu Hosen , kleen un groot , Schwart , grön und gähl un foahl ; De Bu'r de kreeg sien leewe Noth , Wer Woahl hett , hett ook Quoal . He föhlt un treckt un paßt un schwöögt Un handelt , fröggt un quackt , Doabie sien Piepenstengel glöögt , As würd bie 'm Kotzen backt . De ganze Loaden was vull Schmook , Dat stunk wie sengrig Hoar , Wie Nebel treckt de dicke Rook , Verstänkert all de Woar' ! Oll Roos' , de wurd bald roth , bald witt , Mook up de Loadendöahr , Un donkt : Herrje , wo moak ick dit , Dat ick dat Stänkern stör' ? Doch hollt , mien Roos' is nich to fuul , Söökt fix 'n Ziehgarn rut Un seggt sich : Steckt he de in 't Muul , Denn geid de Piep em ut ! Mein Freund , ich seh ) , Sie rauchen gern , Hier , wenn ich dienen kann , Das ist so was für alte Herr'n , Da , brennen Sie mal an ! Uns' Bu'r leet sich nich nöd'gen lang' , Treckt sich 'n Striekholt ran Un bütt - uns' Roosen wurd ganz bang' , De Piep dem Bengel an Un seggt , aland he krüüs't de Schnut : De Ziehgarn is nich dumm , Mien Söahn , rook Du de Piep man ut , Se is so schön im Glumm ! Oll Roos' de sunk in 'n Grootstohl doal , De Arger mook em loahm , He gappt un flucht : De Dübel hoal Den ganzen Fleutenkroam ! . Allens kümmt up 't Utleggen an . Mien Unglück is benoah to dull , Dit öberläw ick nich Mien Mann is ümmer duun un vull , Besüppt dagdäglich sich ! Herr Paster , dohn S' den Will'n mi doch Un nehm'n Se 'n sich moal vöar , Mi dücht , dat weer dat Eenzigst noch , Wie em to helpen weer ! So sprack to Paster Hannemann Den Buer Stolt sien Fru ; Will sehen , was ich machen kann , Sääd ähr de Paster nu . So kamm he denn den Dag doarup Bie Buer Stolten rin ; Oll Stolt reet groot de Oogen up Un denkt , wat sall dat sinn ? Gut'n Morgen , lieber Stolt , muß seh'n , Wie's geht , gut ? Gott sei Dank ! Sah lang' Sie nicht zur Kirche geh'n , Sie waren doch nicht krank ? , seggt Fritz Stolt , dat geid so wiet Jo ümmer noch so so , Doch krieg ick woll seit eenig Tied So 'n Düsing'n af un to ! Ja , wissen Sie auch , alter Freund , Woher das kommen mag ? Der Branntwein ist Ihr böser Feind , Der macht Sie alt und schwach ; Der bringt Sie um Ihr zeitlich Gut , Bringt Sie in Seelennoth , Verdorret Mark , vergiftet Blut , Giebt einen jähen Tod ! Ist denn die Umkehr gar so schwer Für einen Ehrenmann , Wenn er sein Unglück sieht , daß er Vom Trunk nicht lassen kann ? Oll Stolt de kniepöögt so , as wenn Em de Vermoahnung röhrt ; Herr Paster , schnuckst he vöar sich hen , Ick bün doato verföhrt ! Doch söal'n Se sehn , ick bün so 'n Mann , De ümmer noch so steid , Dat he dat dohn un loaten kann , De nich in 't Unglück geid ! So spricht ein Mann , so ist es recht , Sääd Paster Hannemann , Her Ihre Hand ! Der ist nicht schlecht , Der so noch sprechen kann ! Un üm den Hals flüggt em sien' Frü Un pußt em ümmerdrup , Un weent un seggt : Stolt , ick läw' nu Von Niegem wedder up ! Knapp sind nu eenig Doag' vergoahn , Uns' Paster Hannemann De deed geroad in d' Huusdöahr stoahn , Doa kümmt Fru Stolten an , Rifft sich de Oogen , roart un schriggt ; Kuum bringt se rut dat Woort : Herr Paster , wat ick lied' , dat schwiggt , He süppt noch eben foort ! De Paster stunn vöar Schreck ganz stief , So sehr verfährt em dit , Drup seggt he to dat arme Wief : Ich geh' mit Ihnen mit ! Wie ist es möglich ! Hält ein Mann So sein gegeb'nes Wort ? So red't he Fritza Stolten an - -- Sie trinken fort und fort ? Oll Stolt de gnies't : Worüm denn dat ? Wat köan Se doarin finn'n , Hebb ick denn all versproaken wat ? Wüßt mi nich to besinn'n ! Ick weet dat noch so good as hüt , Ick sääd : Ick weer so 'n Mann , De ümmer noch to jeder Tied Dat dohn un loaten kann ! Herr Paster , hebb ick so nich seggt ? Besinn'n Se doch moal sich , Dat Se dat falsch sich utgeleggt , Doaföar kann ick doch nich ! Ick meent' : Mien Wirthschaft schmitt dat af , Kann 't dohn , bün ook de Mann Doabie striekt he den Buuk sich raf , De't ook noch koaten kann ! . Wo Farber Franz woahnt . , wo nu woll de Bengel blifft , Twee Stunn sünd all vergoahn ; Wo sich de Jung' woll rümmer drifft , Dit kann ick nich verstoahn ! So brummt up sienen Wew'stohl hüt Verdreetlich Meister Knuth , Wahrhaftig , nu ritt mit de Tied Mi de Geduld ball ut ! Na , Voater , aber segg mi blot , Wo is de Jung' denn hen ? He is doch sünst so fix to Foot , Dat hett sien'n Grund am Enn ! Du weetst doch , Wööst's ähr Kindelbeer Kümmt annern Sünndag ran , Nu kreeg ick mien'n Gotts-Disch-Rock vöar Un keek mi den moal an ; Doa sach ick , dat de Kroagen ganz Vull Schwitz un Panzer seet , Schickt' drüm den Rock noah Farber Franz , Dat De dat waschen deet . Twee Stunn sünd 't un gewiß all goot , Dat he in d' Stadt is rin ; Nu , dücht mi , künn de Jung' oahn Noth Sössmoal torügg all sinn ! As eben Meister Knuth so schwöögt , Doa kamm de Jung' in d' Döahr ; Hadd rönnt , dat . dat Gesicht em glöögt , Doch namm em Knuth sich vöar : Nu segg mi blos , Du Himmelhund , Wo büst Du so lang' wes't ? De Sach' is mi denn doch to bunt ! Wo hest Du rümmer pähst ? I , Meister , hebb mi spod't genoog , Un allermeisten rönnt , As ick am Maargt noah Franzen frog , Hett Keener em doa kennt ; De is all lang' doa furtgetoag'n , He woahnt up d' Vöarstadt jitzt ; Doa hebb ick wiet müßt rümmer froag'n , Hebb lopen , dat mi schwitzt ! I . Jung , büst Du denn ganz verdrähgt ? Sach gistern noch de Fru , Dat se am Fenster satt und nähgt ! Sünd se upfloagen nu ? Ick weet nich , Meister , wat dat möckt , Dat Se nich globen hüt , Franz is noah d' Vöarstadt ruter treckt , Woahnt doa all lange Tied ! Un denn hitt he jo ook nich " Franz " " Frank " is de richtig Noam , Bin bi dat Söken hüt so ganz Erst recht doahinner koam ; Dat is ook goar keen Faarber moal , Ick sach dat gliek em an Ick keek em noah de Finger doal Dat is ook goar keen Mann , Ne Waschfru is 't , de dat Geschäft Bedrifft all lange Tied Na , sehn Se , Meister , nu , ick hew 't Befroagt doch gründlich hüt ! . Wo Kain sien' Fru her kreeg . Als Kain wegen Abel sucht Sich zu verdeffendir'n , Da ward er , wie Ihr wißt , verflucht , Und mußte abmarschier'n . Was that er da aus Desp'ration ? So froog in siene School' De Köster Tech den quoaden Krohn . - -- Was that der Kain wohl ? Is Dir denn das nich mehr bekannt ? Was that der Kain nu ? Da gung er in ein ander Land Und nahm sich eine Fru ! Ganz recht , mein Sohn , wohl that er Das , Doch sag' mir mal , Jehann , Mir scheint , als hast Du sonst noch was , Du sühst mich ja so an ? Ja , sehn Sie mal , Herr Tech , ick dacht : Wie dat woll müglich wär , Ein Minschenpaar war man gemacht , Wo kam de Fru nu her ? Ja , süh mal , Krohn , kein Sterbenswoort Steht weiter davon drein , Er ging nach einem andern Oort , Da mochten wohl was sein ! De Köster aber was verdutzt Un brummt : Dat is tum Häng'n , Wat hett de Jung' doa upgemutzt ! Wat sall ick doarup segg'n ? - -- Doch as de Ogen he upschleit Umfallen hadd he mücht - -- Süht he , dat Doalkens Jung' doa steid Un höllt de Hand in d' Hüchd ! Dat was nu erst de rechte Rang' , Hadd' ümmer 'n koddrig' Schnuut ; Herrje , stähnt Tech , nu ward mi bang' ! Wat tüftelt De noch rut ? Doch mit de Wiel doa foat't he sich ; Sag' , Dahlke , froog he nu , Was hast Du ? ist 's was Wichtig's nich , So laß uns man in Ruh' ! Herr Tech , ick hebb dat öaberdacht , Woher de Fru is koam' Dem Oadam wurd' doch öaber Nacht Een Riwwstück ruter noahm , Nu , dücht mi , is doch dat ganz kloar , Dat dat bie Een't nich bleef , Süss was jo Oadam oapenboar Am annern Morgen scheef ! Twee sünd gewiß em utgehoakt , So hebb ick mi geseggt , Ut Een' is nu de Eva moakt , De Anner weg geleggt ! Dat kamm dem Düwel woll to Paß De kamm nu angerönnt , Nimmt fix de Riww' , paßt up , un as De Herr den Rüggen wend't , Doa möckt he , dat dat man so wischt , Ne junge Fru doavan ; Tööf , Oadam , denkt he , helpt Di nüscht , An 'n Appel sast Du ran ! Hm - der Gedanke ist nicht schlecht , Der Teufel ist voll List , Wer weiß , Du hast am Ende Recht , Daß das wohl möglich ist , Seggt Köster Tech , doch as to Enn De Schoolstunn , wurd' he schwach , Sackt ganz bedröwt up d'Schoolbank hen Un seufzt mit Weh un Ach : , , de Welt is hüt nich mehr In Eenfalt to erholl'n , Allwiel is all so 'n hartlich Jöahr Väl klööker , as wie Oll'n ! . Wie oll selig Uehz moal up 'n Liem güng . Oll Fritza Uehz was all bejoahrt , He hadd' nich Kind noch Fru , Was Koopmann west un hadd' gespoart , Drüm sett't he sich to Ruh ; Un wiel he in keen' Predigt fehlt , Was ook tom Kirchenroath he wählt . Keen besser Leben dat woll gaff , As 't Fritza Uehz geföhrt , Vöarmiddags leep he 'n Kirchhof af , Doamit he nüscht vertährt , Un hadd' he denn dat Middag rin , Schleep sacht he up den Grootstohl in . Noah 'm Kaffee langt sich Fritza Uehz Vom Noagel Hoot un Rock , De linke Hand läd' he in ''t Krüüz , Namm rechts den gälen Stock , Tog sich de Voatermörder rup Un güng tom Zückerwoater-Club , So läwt he still , as wenn he sacht Von Hommelneeren dröömt , Dat jeder Minsch von em hett dacht , Dat he keen Woater löhmt , Proos't-Moahltied ! eens beet ook de Mann Wie Oadam up 'n Appel an . Dem Fohrmann Strohm sien' lange Fru , De stook em in de Schnuut ; Wat was dat Wief doch stramm un glu , Föar Fritzen wie so n' Bruut . Ganz heemlich , dat keen Minsch wat wußt , Hebb'n se sich Oabend's afgepußt ! Eens sett't he Middags ook sich doal Un nusselt eben in , Doa kloppt dat an , un mit 'm Moal Kümmt fix 'n Mäken rin , Schüfft Uehz 'n Breefken in de Hand Un rönnt ook wedder foort aland ! Uns' Fritza riegelt af ganz still - -- De Breef was von de Fru - -- Schoof up de Näs' de hörnern' Brill' , Em wurd' ganz oartlich nu , Geliebtes Leben ! Heut um Neun So schreef se , bin ich ganz allein ! Jetzt endlich kommt der Augenblick , Mein Fritz , ganz Dein zu sein , O säume nicht , mein Herz , mein Glück , Auf ewig Dein ! Und komm ! Links hadd' de Breef ne blaue Bloom , Un drunner stund : Rosaura Strohm ! Dat was so wat föar unsen Oll'n , He wurd' üm d' Näs' ganz witt , Kuum kunn den Breef he ruhig holl'n , So sehr bewegt em dit ; De Klock hadd' noch nich Nägen schloan , Doa deed he noah Rosaura goahn . Ach , bist Du endlich da mein Schatz ? Wat hab' ick mir gesehnt ! Reep se , un gaff em Schmatz up Schmatz , eigenthümlich zu Muthe . Dat Fritza ord'ntlich stähnt , Drup nimmt se Hoot un Stock em af Un treckt em up dat Sopha raf . Se hadd' em starken Thee gekoakt Un Brod un Zwieback bröcht Un Zieskenwost em warm gemoakt , Dat leggt se em to torecht ; So seeten Sied an Sied se nu Un spiesten still as Mann un Fru . Se nödigt : Nimm Dich doch , mein Kind , Da is noch Zwieback drin , Un wenn er Dich zu hart sull sind , Denn stipp 'n Dich doch in ! Un Fritza stippt un drinkt doato , Sien Läwdoag was he nich so froh ! Un as he nu so sitt un stoppt , Doa schleit de Köter an , Togliek ward an dat Fenster kloppt Herrje ! dat is mein Mann ! So seggt Rosaura , - fass' Dich man , Will seh'n , ob ich uns retten kann ! Se schloot nu ruhig up de Döahr , Un Fohrmann Strohm kümmt rin ; Uns' Fritza kümmt ganz dumm sich vöar , Ganz schwach ward em to Sinn , De Schreck was em in d' Knoaken schloan , He kunn up siene Been' nich stoahn . Ach , seggt Fru Strohm , wat is dat schön , Du kümmst to rechter Tied Hest Du all doa Herr Uehzen sehn ? Dat is 'n Glücksdag hüt ! Mi wunnert , dat di 't Ohr nich klingt ; Du glöwst nich , wat Herr Uehz uns bringt ! Strohm tratt an den Besöök nu ran Un langt de Hand em hen , Doch kiekt he Uehz ganz putzig an Un fröggt am letzten Enn : Na , Rös'ken , moak mi nich verblüfft , Un seeg doch , wat 't föar 'n Glück denn gifft ! Na , denk Di blos de Fründlichkeit , Herr Uehzen is hüt seggt : Wi weeren in Verlegenheit Uem Geld , dat güng' uns schlecht ! Nu denk' Di moal , de goode Mann , De kümmt und bütt sien' Hülp uns an ! Wenn he uns irgend deenen künn , Wenn Geld uns nödig weer , Dreehunnert Doaler müchten 't sinn , De geew he uns woll her . , denk Di , Hans , wat uns dat glückt ; Den Mann hett uns de Himmel schickt ! Middwiel hadd' Uehz sich nu verhoalt , Em wurd' de Standpunkt kloar ; He schloot bie sich : Wer hier nich toahlt , De lett sien Fell un Hoar , Biet man , denkt he in sienem Sinn , Hüt in den suren Appel rin ! Un doa he nich gliek toahlen kann , Treckt he de Breeftasch' rut Un stellt , wiel he nich anners kann , Vöar Angst 'n Wechsel ut , Un as dat Ding he von sich gaff , Namm Hoot un Stock he un güng af . Doch was he kuum ut d' Huusdöahr rut Un hadd' den Rüggen frie , Doa schloog he sich vöar 'n Kopp vull Wuth Un schimpt sich ut doabi : Fritz , Fritz , Du müßt Di sülwsten schloan , Wat büst Du up 'n Liem hüt goahn ! . De Gräffniß . Fru Schulten was in grootem Groam , Een dod'gen Jung' was angekoam' Dat arme Wief , dat grämt sich sehr , Wat hadd' se freut sich to dat Jöahr ! Se schreeg un roart , de arme Fru , Aehr erstet Kind - doa lagg dat nu ! Wat meenst Du , Fieken , seggt de Mann , Kiek Di dat lütte Wesen an , Een Minsch is jo dat Worm noch nich - -- Dat Best' , dücht mi , is sicherlich , Wie leggen 't in n' Schachtel rin Un groaben 't unner 'm Bäärboom in ! Bewoahr uns Gott ! wat föllt Di in , , Mann , dat weer ne groote Sünn , Doato is mi mien Kind to leef , Dat ick 't wie ''n Veeh in 'n Goarden gröf , , in geweihtem Bodden sall Dat ruh'n , so goot as wie wi All' ! Schult räkent nu de Kosten her , Stellt Fieken ganz vernünftig vöar , Dat doch dat Geld so dick nich seet , Dat man 't unnütz in d' Erd' rin schmeet ; Dat hulp em nüscht , he mußt' sich finn'n , Sien Fieken kunn 't nich öaberwinn'n ! Drüm heel he endlich ook dat Muul , Güng af bestellt de kleene Kuul , Un ook bie 'm Discher geid he rau : Bestellt 'n Saark sich bie dem Mann , Moackt mit dem Kuulengräber af , Dat he dat Kind em bringt to Graff . Uns' Schult was bi de Isenboahn , Mußt' Dag vöar Dag tom Boahnhof goahn , Kunn drümm nich , dat feel gliek em in , Am annern Morg'n bie d' Gräffniß sinn , Hadd' nu dem Kuulengräber seggt , Dat he dat Kind noah 'm Kirchhof bröcht . Un pünktlich kamm de goode Mann Am annern Dag im Tru'rhuus an ; Fru Schulten lagg noch still im Bett ; Ach Gott , seggt se , wat is datt nett , Nu kriggt dat arme Worm sien Recht Un ward doch up 'n Kirchhof bröcht ; Doa in de Kommer bie dem Kohl , Doa steit dat Saarkken up 'n Stohl . Un boaben up dat Kleederspind Doa steit de Schachtel mit dat Kind , Doch loaten S' man dat Worm doadrin , Legg'n S' 't so wie 't is in 't Saark man rin . De Mann deit , as de Fru em seggt , In 't Saark he rin de Schachtel leggt , Schrüfft drup ganz sacht den Deckel an , Nimmt af den Hoot - de goode Mann Un bädit noch föar dat arme Jöghr Ganz still 'n Voaterunser her . Doarup geid mit dat Saark he af , Dröggt 't hen noah 'm Kirchhof , legt 't in 't Graff , Brummt noch doabie , noah christlich Oart , Sien Voaterunser in den Boart , Schippt to de Kuul un sett't 'n Poahl Un geid nu noah sien Hüüsken doal . Wie Leed un Lust sich folgt alltied , Was Wiehnachtshilgenoabend hüt , Drüm hadd' Fritz Schult im Putzgeschäft Den Dag vöarher 'n Hüwken köfft Föar siene Fru , mit blauem Band , De Strich doaran von ächte Kant . Un 'n grotet Peperkookenstück , As wenigstens twee Finger dick , Da hadd' he unveroapenboart In n' Schachtel up dat Spind verwoahrt , Drüm kamm am Oabend ook de Mann So recht vergnöögt bie Fieken an . Knapp hadd' he gooden Oabend seggt Un Mütz' nn Stäbel afgeleggt , Geid he ganz still noah d' Kommer rin , Un denkt bi sich in sienem Sinn : Wat Fieken woll föar Oogen möckt , Wenn se dat Hüüwken ruter treckt ! He grabbelt up dat Spind nu rüm Un stött twee Pött im Düstern üm ; Mank all' Scharteken , de doa stunn'n , Was nich so licht de Schachtel funn'n : Jitzt endlich hadd' he s' , tratt in d' Stuuw' Uu seggt : Hier , Fieken , hest 'n Huuw' ! Drupp gifft he ähr de Schachtel hen , De Fru de sett't sich öaberrenn Un nimmt den Deckel in de Hüchd , - -- Herrje , wat kreeg se to Gesicht - -- Statt Kooken un statt Huuw' mit Band Föllt ähr dat Kind , dat Worm , in d'Hand ! De Kuulengräber was hüt koam' Un hadd 'n unrecht Schachtel noahm , Was mit de Huuw noah 'm Kirchhof goahn , Dat Kind , dat arme Worm , bleef stoahn ; Vöar Schreck beschwöögt dat arme Wief , Ook Schult de stunn vöar Schreck ganz stief . Doch foat't he sich as Mann geschwinn , Packt de Proos't-Moahltied wedder in , Un geid doamit noah 'm Goarden raf , Möckt unner 'm Bäärboom fix 'n Graff , Doa gröfft he 't in un denkt bie sich : Dem Schicksoalswill'n entgeid man nich ! . De Stommerbück . All Oabend in dem Kroog to Schmölln Was Schooster Quandt to finn'n Mucht gärn sich doa wat Nieg's vertell'n Mit siene gooden Frünn'n . He was jo ook de Klöökst' von All'n , Doch wenn dem gooden Mann Moal Eener in de Red' deed' fall'n , Füng he to stommern an . wurde ohnmächtig . He was denn aber ook nich fuul , Wer denn nich an sich heel , De hadd' ook gliek Eens in dat Muul , Dat up de Sied' he feel . Hüt hadd' he recht wat Wichtig's vöar , Dat sach man gliek em an , Knapp was he in de Stubendöahr , Füng he sien'n Semp ook an : , wat sich Allens doch begifft , Wo hett man so wat hört , Denkt blos , wat hüt de Zeitung schrift , Wat wedder is passeert : Doa unnen in de Wallachei , Doa hebb'n se ungefroagt Aehr'n Fürsten Kusa mit Juchei Tom Land' jitzt ruter joagt ! Gäft Acht , glatt ward de Sach nich goahn , De Russ' de nimmt dat Land , Un denn ward Allens up om schloan , Europa kümmt in Brand ! Nu söal'n Ii sehn , de Preuß' paßt up , Schloan se de Köpp' sich in , Denn geid he fix noah Holsteen rup Un bringt doa Ordnung rin ! - -- Am annern Disch , ganz unbeacht't , Satt bie 'm Glas Beer een Mann , Dat was ut Grimm de Schnieder Pracht , De tratt nu nehger ran , Namm sich dat Woort un seggt : Wa - wat Se doa geseggt von Krieg , Nehm S' 't nich föar ungoot , da Is du - du - dummes Tüg ! Un Pr - Pr - Preußen geid vöar d' Hand Ook nich in Holsteen rin , Sch - schloan Se sich den Br- Br- Brand Man ümmer ut 'm Sinn ! Wa - wa - wa - wat ? seggt Schooster Quandt Un richt't sich wüthend up , Höllt He nich ball den Ra - Ra - Rand , Denn kriggt He noch wat drup ! Wat ? seggt nu Pracht , Du F- F- Flöaz ! Du re-re- red'st mi noah ? Schwapp , hadd de Schooster Eens an 'n Döaz ; Da , L- L- Lump , nu goah ! De Schooster Quandt wurd' blau vöar Wuth , Du sch - sch - schleist ? - tööf ! Drup schleit he Pracht'n in de Schnut , Dat man dat Bloot so dreef ; Se packten grimmig sich bie 'm Schlunk , Un wreuschten Beid' sich doal , Dat gaf so mängen düstern Druck , Se bröllten Moal um Moal . Erst as se ganz sich afmaracht Un richtig mööd hadd'n moakt , Doa segt to Quandt de Schnieder Pracht : Wie hebb'n uns noog dreschoan , Jitzt sünn wie w -w - wedder Frünn , D - Du so goot as ick , bis zur Erschöpfung abgearbeitet . gedroschen ( auf schlagen angewendet ) . W- wi all Beid' , wi s- s- sünn Jo Stommerb - b -b - bück' ! . Ach segg dat nich ! Dat Spinnrad schnur De Koater spurrt , Oll Philax de liggt hinner d' Hell Un schuppt verdreetlich sich dat Fell , De Kehn de flackert im Kammin , Up d' Oabenbank sitt Voater Riehn , Kiekt in dat Fü'r un rookt Toback , De Klock de geid : Tick , Tack , Tick , Tack . Sacht fall'n em so De Ogen to , He hogoapt woll noch een Poarmoal Allmälig sackt de Kopp em doahl , Bald fängt he ook to schnorken an , He was so mööd' , de olle Mann . Woll Dem , de Ruh' tom Schloapen hett , Im Schloap de Minsch sien Noth vergett . Dat Spinnrad schnurrt , De Koater spurrt , Un Mutter Riehn'sch sitt up 'n Stohl , Wat drähgt se fix de Heedenspohl ! Se denkt so an de Jugendtied , Wat was dat dunn , wat is dat hüt , So wenig Freud' , so vääl de Noth , Wer weet , seggt se , wo noah de Doød ! Un as se sinnt Un sachten spinnt Föllt unversehens mit 'm Moal Oll Voater Riehn sien Piepken doal , He hadd dat Muul nich togeholl'n , Drüm was de Piep' em ruter foll'n , In Stücken lagg se em vöar d' Fööt , Vöar Schreck wurd' em ball kolt , ball heet ! Mien Drohm is ut , Nu bün ick rut , Seggt Voater Riehn , ick hebb dat wüßt , Dat hüt 'n Unglück kommen müßt , Ick hebb de Nacht vääl Woater löhmt , Un ook von dickem Rook gedröömt , Dat hebb ick oft all afprobeert , Dat mi denn ümmer wat passeert ! Wat ick ook doh , Dat is moal so , Dat Unglück folgt mi Schritt üm Schritt , Wohen ick goah , doa nehm ick 't mit , To Last is mi dat Leben all , Ick wull , dat güng to Eunen ball , Up disse Welt is 't doch nüscht mehr , Wenn 't man erst öaberwunnen weer ! Ach segg dat nich , Glööw sicherlich , Seggt Mutter Rien'sch , dat is nich mehr Doa boaben as't vöar Dissen weer , De Andrang is all goar to groot , Glööw man , man kriggt doa ook sien Noth , Un denn dat Starben - , mi dücht , Dat ick noch lang nich starben mücht ! . De Wunnerdocter . De Welt deit immer wieder schrieden In Klookheit und Gelehrsoamkeit , An 't Hexen , wie in ollen Tieden , Keen Minsch woll mehr recht glooben deit ; Doch Mängen is wat upgedoahn , Wat ook de Klöökst nich deit verstoahn ! Dat hebb ick körtlings man erfoahren , Weet hüt noch nich , wie 't möaglich west , Drüm will ick 't Ju veroapenboaren , Valicht weet Eener , de dit lesst , Mit Docterie so wat Bescheid , Dat he sich dat verkloaren deit . Doa is een Mann in Stoltenhoagen , De gifft mi Docterie sich af ; All Mängen hadd de Dood am Kroagen , He hett em rett't von Saark und Graff , He deit kureren , wat Ii will'n , Kann böten un dat Bloot ook still'n . Dat gifft woll nich so licht Sien'sglieken , He brukt de Kranken nich to sehn , Kann he dat Woater blos bekieken , Denn is all Allens good un schön , Sowie he doa een Oog drupschleit , So weet he gliek , wat nödig deit . Mien Fru was letzt von d'Trepp runn fallen , Se kunn vöar Wehdoag goar nich stoahn , Nu wurd' ick togered't von Allen , Ick süll tom Wunnerdocter goahn , Un nehmen von ähr Woater mit , Denn wüßt he gliek , wo ähr dat sitt . Nu hebb ick zwoar in mienem Leben Nüscht hollen von Quacksalberie , Doch - wist em wat to roaden geben , Dem Wunnermann , - dacht ick bie mie , Dien' Fru is doch üm 't Herz gesund ! Wat em woll deit dat Woater kund . De Reis' güng los noah Stoltenhoagen , Kuum hört de Kärl up mien'n Bericht , So füng he an , mi uttofroagen , Wat woll mien Fru recht fehlen mücht ; Proos't Moahltied , dacht ick , holl Dien Schnut , Ut mi fröggst Du gewiß nüscht rut ! Mien goode Mann , so deed ick spräken , So 'n Krankheitskroam verstoah ick schlecht , Se müdden sülwst dat ruter räken , Ick hebb . mien Fru ähr Woater bröcht , Hier is de Buddel , mien good' Mann , Sehn Se sich doch dat Tügs moal an ! He deed dat gegen 't Licht bekieken , So 'n Tein Minuten her un hen , Treckt af den Proppen , deit dran rüken Un seggt to mi am letzten Enn : Wenn ick de Woahrheit seggen sall , Dat is een sonderboarer Fall . Ick denk , ick sall mi öaberschloagen , Dat he dat sach , drup segg ick nu : Wat Se doa segg'n , is nich geloagen , Von d' Trepp' runn fallen is mien Fru ; Doch seggen Se mi ook nu moal Noch , woväl Stuffen feel se doal ? Dat will ick ball woll ruter finnen , Meent he un hölt das Glas an 't Licht , Veer Stuffen , seggt he oahn Besinnen , Veer Stuffen , wenn nich Allens drügt ! I na ! roop ick , goahn Se doch af , Mien Fru feel Drüttein Stuffen raf . Un wedder deit he 't Glas beögen , He höllt dat nochmoal gegen d' Sünn , Un seggt : , , dat kann nich dreegen , Veer Stuffen sünd in 't Glas man drin , Ick bliew doabie un hebb ook Recht , Süß hebb'n Se mi nich Allens bröcht ! Nu füng ick an , Respect to foaten , Wat woll nich to verwunnern was , Dat Meist' hadd ick to Huus geloaten , De drütte Deel was man in 't Glas Drüm sääd ick : Mann , Se hebben Recht , Ihr Kunst de is föarwoahr nich schlecht ! He gaf mi nu Wat intorieben , Ick sach , dat he den Kroam verstund , Ook Druppen deed he noch verschrieben Acht Doag , dunn was mien Fru gesund . Nu froag ick , of in d' Stadt valicht Een Docter dat woll farig kriggt ? . De Kirchgang . Sündag was 't , de Klocken deeden lüden , Un de Börger deeden in dat Gottshuus goahn , Koopmann Carow's Mäken sach von Wieden Bruer Willmann's Knecht im Dohrweg stoahn , Beid' , so hadd'n se gistern sich versproaken , Wullen hüt 'n frommen Sündag moaken . Willmann's Michel güng doarnp vöaröaber , Steckt dat nieg' Gesangbook sich noch in , Größt noah Carow's Dört' ganz ehrboar röaber , Un so geid he in de Kirchdöahr rin ; Un ook Dört' deit ut de Huusdöahr träden , Uem mit Micheln hüt tosoam to bäden . Dört' de kunn geschräben Schrift nich lesen , De Gesäng' , de up de Toafel stünn'n Drüm was dat mit ähr so 'n eegen Wesen , In dat Book hüt den Gesang to finn'n , Doch se denkt : Du müßt 'n Herz di foaten Un von Annern di dat lesen loaten . Unner d' Orgel stunn een Herr , de eben An de Toafel den Gefang sach an , Dört' de denkt : De kann Bescheid di geben , Is jo nüscht doabi , du fröggst den Mann , Wenn Du em een fründlich Woort deist geben , Ward he di doch woll to Willen leben . Ach , mien Herr , wull'n Se so good woll wesen , Un mi segg'n , wo de Gesang hüt hitt ? Denn geschräben Schrift kann ick nich lesen , Un ick sing' doch gärn een Bäten mit ! Fründlich geid he in up ähr Verlangen , Seggt : Wo ist der Liebste hingegangen . Dört' de hadd in ähren ganzen Leben Noch nich hört , dat so 'n Gesang dat gifft , Denkt jo nu nich anners , as dat eben Hier de Mann sien'n schlechten Spoaß bedrifft , Porst'sches Gesangbuch . Seggt em fix - up 't Muul was se nich schloagen Doanoah hebb'n Se 'n Quark mi hier to froagen ! . De Bruutschuu . Gevadder Gloed' in Blankensee De was nich schlecht beschloagen , Dree Buurhöaf noah un noah hadd he Sich sacht tosoam gedroagen ; Huus , Schün' un Stall was noagelnie , Sien Veehstand groot un glatt un glieh , Doabie - dat Geld to höpen Deed he ook Pandbreef köpen . Oft sääd he , wenn he mit sien Fru Sien'n Wollstand deed bespräken , Weetst Du , Regien' , ick kann mi nu All to de Ämtlüd' räken Is schoad' blos , dat uns' eenzigst Kind , Uns' Fritza , mütt so dusslig sind , Groot as 'n Hoppenstoaken , Is nüscht ut em to moaken . Du deist , as weer de Jung' verrückt , As deedst Du ''n Ossen föden , Fritz is nich dumm , blos ungeschickt ! Seggt Mutter hüt to Glöden , De Bu'rjungs de sünn all nich fien , Een Hauklotz is keen' Vigelin' , Wo kannst Du so woll reden , Loat mi den Jung'n tofreden ! I . Mutter , meen ick denn dat schlecht ? Dat Ding dat het sien'n Hoaken , Kiek moal , ick wull jo eben recht Den Jungen glücklich moaken ; He is nu Fiefuntwintig Joahr , Wie müdden ball , dat is doch kloar , Em söken to verfriegen , Un n' Fru föar em to kriegen . Na , Voater , doarüm gräm' Di nich , Dat deit noch goarnich ilen , Dat möckt sich oft ganz wunnerlich Un ganz von sülwst towielen . Doamit hett dat noch goode Ruh' , Un friegt he , find't he ook 'n Fru , Denn Mäkens gifft 't Gott's Segen , Un so'n ook , de wat wägen . Joa Mutter , süh , Du seggst dat so , He mütt doch so wat nehmen , Dat , wenn ick 't Joawort geben doh , Ick mi nich bruuk to schämen ; So 'n Fru de etwas Bildniß hett , Un as n' Amtmannsfru ook lett ; Noah Geld bruukt he nich friegen , Dat deit genog he kriegen ! Doa is den Koopmann Brandt sien Gret , De deit in d' Näs' mi stäken , Dat Mäken is so nett un sööt , Doa weer woll antospräken ; Vermögen kriggt se ook ähr Deel , Un is dat woll nich alltoväl , So deit dat nüscht verschloagen , Wi dohn dat öaberdroagen . Drüm kreeg ick letzt ähr Mutter vöar , Dat Ding moal to bespräken , Dat sünn valicht Dree Wochen her , Drup red't se mit dat Mäken , Se sääd , as ick ähr gistern froog , Fritz weer zwoar Gret' nich fien genog , Doch würd' se sich besinnen , Dat mücht' sich woll noch finnen . Un üm de Kinner nu bekannt Un driest tosoam to moaken , So hebb ick denn mit Mund un Hand Aehr gistern fest versproaken , Mit Fritzen morg'n to Stadt to föhr'n , Doamit sich denn de beiden Jöahr'n Moal ord'ntlich köan'n beriken , Un in de Oogen kieken . Na Voater , wie mi schienen will , Hest Du 'n Noagel krägen , Ick bün to de Gesthicht ganz still , Denn Hochmuth bringt keen'n Segen , To unsen Fritz paßt Gretken Brandt , Wie in 'n Tru'rhuus de Mus'kant , Bliew hübsch bi Dien's Genoaten Denn warst Du nich verstoaten ! Wat hulp dat , Glöden hadd nu moal De Amtmannskitzel stoaken , Un was em dat ook woll fatoal , Wat sien' Regien' gesproaken , So dacht' he , wenn mien Fritz man will , Denn krieg ick Muttern ook noch still , Ick mütt mit em moal spräken , Of em geföllt dat Mäken . Mien Söahn , so sprak he , moak Di kloar , Wat ick Di hüt will seggen , Du büst jitzt Fiefuntwintig Joahr , Drüm wull'n wi öaberleggen , Of dat nich Tied weer allermeist , Dat Du Di ball verännern deist , Uem - blifft dat Ruh und Fräden De Würthschaft antoträden ! Du weetst , mien Söahn , ick hebb wat spoart , Seit ick den Hof besäten , Du büst keen Bu'r gewöhnlich Oart , Kannst Di mit Amtslüd' mäten , Drüm noah Vermögen und noah Stand , Gift Di woll jeder Een' ähr Hand , Du bruukst blos von so Välen De Best' Di uttowählen ! Doa is de Gret' vom Koopmann Brandt , Mien Jung ! de weer to kriegen , De Deern is hübsch un hett Verstand , Fritz ! müchst Du de woll friegen ? Wat is dat Mäken nett un glu , Dat weer so n' richtig Amtmannsfru ! Morg'n will'n wi röaberföhren , Denn red' moal mit de Deeren ! Dat Mäken is man goar to fien , Seggt Fritza drup to Glöden , Ick weer mit Kösters ähr Karlin' Ook allermeist tofräden ; Ick weet , dat Mäken is mi good , Uem 't Geld hett 't jo bi uns keen' Noth ; Doch wiel wi dit besproaken Will'n wie moal röaber moaken ! Un richtig dohn den annern Dag De Beiden afkutscheren , Se kommen up 'n Klockenschlag Bi Brandten vöartoföhren , Un Mann un Fru kamm vöar de Döahr , Se freu'ten sich ook goar to sehr , Un hulpen ähr , vom Woagen De Soacken rinner droagen . Bi Brandts doa güng dat hoch hüt her ; De Gäst' de muchten munkeln , Dat Greten ähr Verlobung weer , Wiel Allens hüt deed funkeln ; Drüm as uns' Fritz nu rinner So markt man gliek , dat deed sich wat , Man sach von allen Sieden Up em as Bruutmann düden . Deed Fritz ook woll nich väl verstoahn Von grootgelehrten Soacken , So was to Stadt in d' School he goahn Un wußt sich woll to moaken ; Sien Grundsatz was : Wer 't Müülken höllt , So licht nich in Versökung föllt , Denn wer dat Woort will föhren , De kann sich licht blameeren . Drüm güng dat sowiet Alleus good , Oll Glöd' de deit sich freuen Un denkt bie sich , dat hett keen Noth , Dat sall mi nich gereuen ; So güng dat endlich ook to Disch , titz Glöd' de namm sich driest un frisch Den Stohl dicht an bie Greten , Uem Oahendbrod to äten . Von Hand to Hand ward rümmer reekt Dat fien' Geschirr mit Aeten , Von Allem Fritz wat rut sich söökt , Von jeder Sort 'n Bäten , Doch ümmer , wenn de Schöttel kümmt , Behöllt he , wenn he sich wat nimmt , Stets Goabel , Metz und Lepel , Hett ball doavon 'n Schepel . Dat Fruensvolk dat kiekt em an , Fängt heemlich an to gniddeln , Fritz grübelt dröaber noah : Wat kann De Mäkens woll so kiddeln ? Doch endlich kiekt he nich mehr up Un ätt verdreetlich ümmer drup , Un denkt : Du hest nüscht sproaken , Wat ähr den Spoaß künn moaken . He hadd sich Preßkopp upgedoahn , Doa süht he wedder eben De Deern mit d' Essigbuddel stoahn , De deit se em nu geben ; Herrje ! denkt he , nu deit sich wat , Up wat föar Oart genütt man dat ? Hadd ick doch Achtung geben Up Greetken Brandt hierneben ! Doch ball denkt he in sienen Sinn : Wat büst Du dumm , oa Himmel ! Dat kann jo goarnüscht Anners sinn , As Brandwien - Korn mit Kümmel ! Drüm was uns' Fritz ook nich to fuul , He settt de Buddel an dat Muul , Süppt , ehr he aftomoahnen , Dat em de Oogen throanen . Geroad , as wenn de Blitz schleit in , Füng Allens an to pruuschen , Oll Glöden ward ganz schwach to Sinn ; Fritz deit de Kehl' vertuuschen , Em was dat in de Luftröhr Drüm künn he 't bie sich nich beholl'n , Un ehr he sich kann drägen , Doa gaf 't 'n Essigregen . Fritz höllt dat nu nich länger ut , Nimmt Hoot un Stock vom Noagel Un rönnt ut Stuuw' un Huusdöahr rut , As geef 't bie Brandts hüt Toagel , Oll Glöd' steid up , denkt an Regien' , Een Hauklotz is keen Vigelin , So brummt he , un deit lopen , Sich sienen Fritz to ropen . . De Revü . Segg , Mutter ! hest Du all erfoahren ? Morg'n is dat in de Stadt moal schön ! Uns' König will noah so väl Joahren In Poas'walk dat Reg'ment ees sehn ; Doa gifft dat wat to sehn un hören , Sprack Buer Fraud' to sien' Mari' , Drüm will'n wi morgen rinner föhren , Du putzt Di hübsch , dat segg ick Di ! Du sast moal sehen , alle Stroaten Sünd grön bestreut un wie geleckt , Un Foahnen hebb'n se ruter loaten , Quer öaber groot Galanjen treckt . In 't Prenzlo'sch Dohr , doa kümmt he rinner Doa steid Gericht un Moagischtroat , De Geistlichkeit , de School'n , doahinner Steid noch de Schüttengüll paroat . Un 'n Ehrenpoort is upgeschloagen , Twölf witte Jumfern dohn doa stoahn , Doa stiggt de König ut 'n Woagen Un deit de Reegen runner goahn ; Un hebb'n se sich nu angesproaken Uu sünn de Compelmenten ut , So deid he gliek to Peer sich moaken Un jöggt noah 'm Exerzeerplatz rut . Nu kiek , Mari' ! Du mußt man weeten , Doa höllt mit blankgetrecktt Gewehr , Mit Foahn , mit Pauken un Trumpeten Dat Karrasseer-Reg'ment to Peer ; Dat mütt bie em vöarbie marscheeren , Un de Musik de blösst doato , Dennoasten dohn se exerzeeren , Ick segg Di , Fru ! dat stööwt man so ! To Foot , to Woagen un to rieden Is denn ganz Poas'walk up de Been' De Ämtlüd' koam'n von Noah un Wieden , Sich de Revü mit antosehn . Un twischen Prinzen un derglieken Doa hölt de König mit de Schwiet , Sich dat Manöver antokieken , Dat jeder Minsch em dütlich süht . Du settst Di morgen mit de Kinner To Woagen nu un putzt Di schön , Un föhrst mi denn noah Poas'walk rinner , Den Spoaß Di gründlich antosehn , Wat mi betrefft , Du weetst , Mari'ken , Ick stunn doch bie de Grennadeer , Ick will mi dat to Peer bekieken , Denn seh ick von dem Kroam noch mehr . Ick soadel mi den Bruunen morgen , De von 't Reg'ment is utrangeert , De Amtmann will mi 'n Riedtoom borgen , Un Schlag half Acht ward afmarscheert ! De Klock de hadd' noch nich geschloagen , So heel uns' Fraud' ook all to Peer , De niege iserassig Woagen , Twee Strohsäck drup , stunn vöar de Döahr . Fru Frauden mit de beiden Kinner , Von Kopp to Foot ganz glieh un blank , De stiegen in den Woagen rinner , So güng 't to Stadt dat Dörp entlang . Un Allens kamm , as Fraud' gesproaken , Knapp weeren man de Reden ut , De an de Ehrenpoort gesproaken , So güng dat tom Exeerplatz rut ! Häärnoth , wat deed dat blinkern , blitzen , Wat mook sich in de Sunn dat schön , Wat funkeln Helm un Degenspitzen ! Mari' hadd' sowat noch nich sehn . Mank dat Gewäs' un mank dat Juchen Hört mit 'm Moal se ähren Oll'n Ook ganz arbarmlich bröll'n un fluchen He kann den Bruunen nich mehr holl'n . Knapp hört . dat Beest de Trumpeet bloasen , So stunn he up de Hinnenbeen , Füng an , mit Frauden los to roasen , Un ehr De wußt , wat em gescheh'n , Was midden in 't Reg'ment he rinner De Bruun' kennt noch sien ollen Platz Vöar Schreck schreeg Knecht un Fru un Kinner , Dat güng mit Voatern Satz üm Satz . Dat was so wat föar de Saldoaten , Recht ähren Spoaß un Oeabermooth An Voater Frauden uttoloaten , Ball satt up d' Schullern em de Hoot . Nu kunn he nich mehr üm sich kieken , De Angstschweet deit vöar 'm Kopp em stoahn , De Bruun' deit öaber 'n Platz wegstrieken , As süll dat üm de Welt rüm goahn . Wat mütt he sich gefallen loaten , Ganz wund reed he sich all den Stühz , Un af un to , von de Saldoaten , Schwenkt Eener em Eens in dat Krüz . Doch endlich deit de Jagd nu hollen , Von Schweet was Fraud' ganz quatschennatt , De König kümmt un süht den Ollen Doa hucken as so 'n Botterfatt . Doa fängt he fründlich an to grienen Un seggt : Bring't fort den armen Mann Mein Alterchen , mir hat geschienen , Daß Er noch tüchtig reiten kann ? Wat ? segt oll Fraud' , ick düchtig rieden ? Un strööpt sich ruter ut den Hoot , Mit mi hett dat nüscht to bedüden , Mien Peerd versteid dat aber good ! . Allens kümmt von boaben ! Trien Poagel'n güng in Sorgen recht , Was heemlich jo versproaken Mit ähren Voater sienen Knecht , Wull gärn ball Hochtied moaken ; Doch as se sich veroapenboart , Hett Voater flookt und Mutter roart , Geschwoar'n , im ganzen Leben Aehr Joawoort nicht to geben . Doch Hans hett Trien stets vöargeholl'n , Wenn Beid' se fest bestünnen , Denn müßten ook toletzt de Oll'n Sich endlich doarin finnen ; Trien süll up ähren Kopp bestoahn Un stramm to Liew' de Ollen goahn , Un in 't Gemöth ähr ropen : Se müßt' dat sünst entlopen ! Trien hadd' doarüm nu eenig Moal All mit de Ollen sproaken , Doch gröter wurd' ähr Herzensquoal , Nüscht was doabi to moaken , Aehr Voater de schwoor dü'r un hoch , He hadd' nu von de Sach' genoog , Denn , wull se Hanns'n friegen Sull se keen'n Penning kriegen ! Seitdem was 't ook förr Hans'n schlecht , Nüscht kunn to Dank he moaken , Wat he ook deed , 't was All nich recht , Keen goodes Woort wurd' sproaken ; Güng Trien alleen in 'n Kohstall rin , Gliek was oll Poagel hinnendrin , Aehr to bespijoneeren , Mit Hans nich to verkehren . Drüm paßten se dat ümmer af : Wenn Poagel nich bie Wegen , Güng Trien fix noah den Kohstall raf , Dem Oll'n ne Näf to drägen , Uns' Hans de was denn ook nich wiet , Se hadden Beid' jo nich väl Tied , Wull'n se 'n Bäten schnütern Un heemlich sich wat klütern . - -- Doch ball kreeg Voater Poagel Wind Un brummt : Dat will ick kriegen , Na tööf , Du ungeroaden Kind , Ick driew' Di ut dat Friegen ! So deit he hüt vom Stohl upstoahn Un nimmt de Mütz , üm wegtogoahn , Knööpt sich 'n Bostdook unner Un geid de Dörpstroat runner ; Doch bi de Koppel kehrt he üm , Deit noch torügg ees kieken , Un geid nu an de Goardens rüm , Sich hinnen rin to schlieken , Möckt in de Schüün' de Poort sich up , Krüppt heemlich up 'n Heustall rup , Uem doa sich to verstäken Un to belur'n dat Mäken . De Kohstall was mit Schleet beleggt , De Heustall groad doaröaber , Hier sett 't sich Poagel nu torecht , junge Fichtenstämme . Hier süht he Allens öaber ; Kuum hett he sich ook man plasseert , As he sien' Trien all kommen hört , Hans was ook gliek bie Wegen , Hadd' Trien to foaten krägen . Ach Gott ! seggt Trien , mi is recht bang' , Wo sall de Sach noch ennen , , Hans ! du'rt de Geschicht noch lang' , Mutt ick in 't Woater rönnen , Denn , weer ook woll de Schritt gedoahn , Dat ick mit Di von Huus' wull goahn , De Hunger stünn doahinner Föar uns un - föar uns' Kinner . I . Trien ! seggt Hans , glööw mi gewiß , Büst Du man erst entschloaten , De Voater , de doa boaben is , De ward uns nich verloaten ; Joa , Trienken , glööw mi sicherlich , De öaber uns verlett uns nich , Un hebb'n wi Kinner krägen , Denn gifft he uns ook Segen ! Ganz blau wurd' Poagel Moal üm Moal , Dat fehlt mi noch - ook Kinner ? So schriggt he , springt von boaben doal , Groad in den Kohstall rinner Hier is de Utstü'r föar de Brut ! Röppt he , un schleit den Hans in d'Schnut , Joa , joa , de gooden Goaben De kommen all' von boaben ! . De Theegesellschaft . Oll Rendant Sell' de hadd' keen Kinner , Was mit sien Fru man ganz alleen , Drüm namm he in sien'n Huusstand rinner Sien'n Schwoager , Joacob Angersteen . Mit Joacob was nich Allens richtig , Hadd' nämlich nich so recht sien'n Schick , Mook väl dumm Tüg un fratt recht düchtig , Mit eenem Woort : He hadd''n Pick ! De mußt im Huus' nu rüm handteeren , Mußt Stäbel wichsen , Tüften schäll'n , Mußt' Tüg utkloppen , Hof afkehren , Ook Höhner tasten , Bohnen pöll'n ; Genoog , de Tied em to verdrieben , Gaf man em Allerlei to dohn , Sünst wußt' he goarnich still to blieben , Un kreeg 't noch düller in de Kron' . Hüt was nu , von Stettin to föhren , Een Roath von de Regierung koam , De Böker moal to revendeeren , Un hadd' von Allem Insicht noahm ; De Revision leep af oahn Schoaden , De Roath funn Allens schön un good , Drüm hadd' he Sellen ingeloaden Föar hüt bie sich tom Oabendbrod . Sell' deed nu mit sien' Fru bereden , Wiel se tofällig ook föar hüt Bie Rechtsanwalts tom Thee was bäden , Doa uptohollen sich de Tied . To Huus süll Schwoager Joacob blieben , Dat Aeten süll se warm em stell'n , Un sich den Oabend to verdrieben , Süll he to morgen Tüften schäll'n . Geseggt , gedoahn , mit Hoot un Schnäpel Geid Sell' noah 'm Gasthof to den Roath , Un to Fru Rechtsanwalt von Lepel Fru Sell'n , im allergrötsten Stoat ; Am Meisten aber freut von Allen Sich heemlich Joacob Angersteen , Hüt kunn he schmooken noah Gefallen Von Sell'n sien' Ziehgarn , hest nich sehn ! So was de Oabend denn verloopen Wie 'n König kamm sich Joacob vöar Doa hört he sich bie 'm Noamen roopen , Sien Schwoager Sell' was an de Döahr , Kunn 't Schlöatelloch nich finn'n von buten , Drüm springt nu Joacob ilig an , De Huusdöhr fix em uptoschluten , Doamit he doch man rinner kann . Sell' hadd' woll wat to väl genoaten Dat kümmt bie Jedem moal am Enn Drüm , as de Döahr kuum upgeschloaten , Schleit lang he up den Huusflor hen ; Na nu ! seggt Joacob , loat Di hollen , Du hest Di woll den Foot verrenkt ? Nu kiek moal Eener unsen Ollen , Hett kasch sich Eenen upgeschwenkt ! Doa kriggt he fix em bi d' Schlafitten Un treckt 'n in de Woahnstuw' rin , Deit hier den Kopp em uprecht stütten Un gifft em schwarten Kaffe in . Doch hulp keen Schüddeln un keen Ropen , Sell' was , as weer he musendood , Vöar Angst deit Joacob ruter loopen , Noah Lepel's röaber in sien' Noth . Doa was nu hüt 'n grootet Wesen , Woll Twintig Doamen seten rüm , Doa wurd' gepludert un gelesen , So bröchten se den Oabend üm . Wie passend die Inviten kamen - -- Seggt Fru von Lepel - hier zum Thee Frau Selle , drüben , meine Damen , Beim Rath , Herr Selle zum Soupé . Ei wie das prächtig sich getroffen , Sääd drup Fru Paster Hoaberland , Frau Selle ! ich gestehe offen , Das ist ja wirklich amüsant ! Un all' de Doamen deeden roopen : Superb ! Superb ! das trifft sich schön ! Doa kümmt uns' Joakob antoloopen , Sich noah sien' Schwester ümtosehn . In Tüffeln , noch de Schört vöar 'm Moagen , Den sammten Gnitter up den Grind , So deit he noah sien' Schwester froagen Doa endlich sach he s' bie dat Spind : Dat ganze Huus , Sophi' , steid oapen , Kumm doch so fix Du kannst , Sophi' ! Uns' Oller is hüt schwer besoapen , Mi is ganz angst un bang' doabie ! . Fü'r gäw' ick Di doch ! Fritz Zepernick was stets tofräden , Vergnöögt un lustig alletied , Un deed he just ook nich väl bäden , So süng he stännig doch sien Lied , Nich so 'nt , as man in 't Gottshuus singt , Wat aber doch recht nüdlich klingt ! Fritz hadd' sich Anno schloagen Bie Leipzig vöar dat Voaterland , Deed ook 'n Band im Knooploch droagen , Was ook blesseert an d' linker Hand , Jitzt deed he nu huseeren goahn , Sich ehrlich dörch de Welt to schloan . Un hadd' he oft ook tweirig Bückschen , So süng he , kamm he angeföhrt , Up d' Landstroat doch de besten Stückschen , As of de ganze Welt em hört , Un klung recht röhrend de Gesang , Denn blafft ook woll sien' Tööl doamank . So kamm he hüt von Millnitz röaber , Im Liep'schen Tanger heel he still , Un sett't sich an dat Groabenöber , Wo he sich wat verpusten will ; De Piep de was geroad em ut , Drüm hoalt he 'n Tobacksbüdel rut . As nu he deit von Niegem stoppen Un treckt ut d' Brusttasch Stoahl und Steen , Doa deit em Een up d' Schuller kloppen , He kiekt sich üm , wat deed he sehn ? Doa stunn so 'n langen drögen Mann , Man sach em gliek den Paster an . Ploagt mi de Dübel ook mit Poapen ? Brummt Fritz ganz heemlich vöar sich hen , Un ritt doabie die Oogen oapen , Un fröggt den Kärl am letzten Enn : Wat gifft 't ? is irgend wat passeert ? Ick hebb doch narens nich wat hört ! Mein lieber Freund mir ging soeben Bei'm Gehen die Cigarre aus , Wie ist's ? kann Er mir Feuer geben ? So bitt ich mir ein Wenig aus ; Es ist doch ein fataler Spaß , Daß ich mein Feuerzeug vergaß ! I . Broder Herz , hett nüscht to seggen , Wenn ick Di doamit deenen kann , Will 'ck gliek 'n Bäten Schwamm upleggen , Fü'r moaken wi uns ball woll an , Ick hebb jo bie mi Stoahl un Steen , Dat pinkt man so , dat sast Du seh'n ! Mein Freund . ich muß ihm doch nur sagen , Damit Er weiß , mit Wem Er spricht , Ich bin der Pastor aus Bruchhagen , Er kennt mich wohl wahrscheinlich nicht ? Ja , ja , ich merk es offenbar , Es ist wohl nicht von hier , nicht wahr ? I . Broder , wat kann dat verschloagen , Dat deit jo nüscht to Sach doabie , Büst Du ook Paster in Brookhoagen , Fü'r kriggst Du doarüm doch von mi , Kiek her , dat is all afgedoahn , Hier hebb ick Für Di angeschloan ! . Tom Joahrmargt . Mag sinn wie 't will , dat is moal woahr , Ick hebb doch noch dat ganze Joahr Nich ees so 'n groot Vergnögen hat't , Wie letzt bie 'm Joahrmargt in de Stadt ! Mi deit zwoar noch de Puckel weh , Un wenn ick in den Spegel seh , Is blau de Schnuut , un Loch an Loch , Dat deit em nüscht , nett was dat doch ! Joahrmarksvergnögen ! Na gewiß Is Mänger , de drup nielig is , De sich nich weet dat vöartostell'n , Drüm will ick de Geschicht' vertell'n . Am Moandag mook sich Grot un Kleen Im Dörp pläseerlich up de Been' , Mit Sünndagskleeder angedoahn , Tom Joahrmargt noah de Stadt to goahn . Dat was den Dag nu möaglich heet , Vom Kopp leep pieperlings de Schweet , Drüm as wi keemen noah de Stadt , Was Olt un Jung ganz möd' un matt ! Drüm sett'ten wi toerst uns denn Vöar Elfmann's up de Steener hen , Doa , wo de Kärls mit Bückling stunn'n De kemen uns as wie gefunn'n . Fix leep ick rin bie Koopmann Huth Un bröcht 'n Poar Quart Branntwien rut , Gust Fullbrecht schläpt up jeden Mann Dree grote Päperkoken ran . Wer dat noch sünst nich afprobeert , De hett gewiß von uns wat lehrt ; Bückling un Peperkoken blifft Dat fienste Futter , wat 't man gifft ! Wat mi betrefft , ick mütt gestoahn , Mi deit nu nüscht doadröaber goahn , , Dunnerschock , wat schmeckt dat schön ; Nu kunn uns Eener spiesen fehn ! Un ook de Schluck de schmeckt nich schlecht , Ick hadd' uns Kirsch mit Kümmel bröcht ; Dat was so wat föar uns're Schnuut , Im Uemsehn weer'n de Buddeln ut . As Allens sich hadd' gödlich doahn , Doa sünn tofoam wi upgestoahn , Een Jeder güng to sien Pläseer Nu mank de Boden hen un her . Nur Einen Groschen Stück für Stück ! So reep een Kärl all Oogenblick , Drüm leep ick noah sien'n Disch moal ran Un sach mi sienen Kroam ees an . Wat hier doch to verköpen leeg , Un wat man All föar 'n Gröschen kreeg , Noch hüt steid de Verstand mi still , Wer dat woll doaföar moaken will ? Een golden Uhr mit lange Kett , Geroad as uns' Baron een hett , De langt ick nu toerst mi ran , Nur Einen Groschen ! seggt de Mann ; Ook een Punkteerbook sökt ick ut , Doa düd't man sich de Tokunft rut , Een grotet Kriegsbild von Gitschin , Un een Poar Ohrring' föar Regien' . Was kum 'n Ennken wieder goahn , , Doa bleef ick ook all wedder stoahn , So 'n langen Bengel reep doa ut , He möök ut Tüg de Plecken rut ! Knapp kamm ick neger ran een Stück , So kreeg de Kärl mi bie 't Genick An mi sien Seep moal to probeer'n Un een Exempel vöartoföhr'n ; Mien Kroagen was all zimlich glatt , Den mook he nu mit Woater natt , Schmäärt von sien Seep wat up de Köst Un reef nu düchtig mit de Böst . Drup hört ick man , dat Fett weer rut , Doch lacht mi Allens düchtig ut He mook man Eene Sied' torecht Nu leet mien Kroagen erst recht schlecht . Ick sach , dat mi nüscht öabrig bleef , As dat ick em Twee Gröschen geef , He bröcht den Kroagen nu in Schick , Doato kreeg ick ''n Seepenstück . Nu güng ick af , nich wiet doavan Doa stunn een Lierkastenmann , De sung mit siene Fru moal schön ! Een grotet Mordbild was to sehn . Un as dat Lied man was to Enn , Doa tratt he vöar dat Mordbild hen , Namm drup sien Haffelrood' in d' Hand Un mook uns mit de Sach bekannt : Hier , meine Herr'n ! . hier köan Sie seh'n , Wie eine Mordthat is geschehn , Die letzt sich zugetragen hat In Petersburg , der großen Stadt . Dat Oeabrigt weet ick man nich mehr , Doch kamm mi dat recht röhrend vöar , Ick deed ganz dütlich em verstoahn : Een Jäger hadd sien Brut doodschloan . De Fru de kamm nu an mi ran Un bot mi de Beschriebung an Ick hebb ook goarnich mi besunn'n , Föar 'n Gröschen was dat doch gefunn'n ! Vöar 'm Dohrweg bie Aptheker Blank Doa stunn so 'n dicken Kärl up d' Bank , De bloos de Trumpet' goar to schön , Un reep wat ut , wat doa to sehn . Een grootet Bild was angeschloan , Drup sach man wilde Beester stoahn ; Holt ! denk ick , wend' Twee Gröschen dran Un kiek di moal den Krempel an . Fi Deubel , mi gruft noch de Huut , De Beester segen grülich ut , Doch gaft ook-wat , wat spoaßig weer : De Oapen mooken mi Pläseer ; Vöarut de Een , de hadd' so 'n Schnuut , Geroad as Stoffel Krull sien Bruut ; De beddelt alle Oogenblick , Ball Aeppel , ball 'n Semmelstück ; Bestännig heel he 'n Poten hen ; Dat wurd' mi doch to väl am Enn , Drüm denk ick , lang' Du moal dat Oas Dien Ziehjarnstrümmel hen tom Spoaß . Kuum kümmt dat Ding em to Gesicht , As mi dat Beest to foaten kriggt , Packt grimmig bie d'Perrück mi an Un treckt mi noah den Käwig ran , Un kratzt und bitt mi nu torecht , Schock schwere Jagd , ick schreeg nich schlecht , Denn wenn ick em 'n Fuck moal gaf , Beet he mi fast de Knöabeln af . Na endlich schloog nu Allens to , Doa leet he los , wat was ick froh , Dat Volk lacht' boabendrin mi ut , Drüm nam ick d' Mütz un trollt mi rut , Un dacht , wat sast du rümmer stoahn , Müchst moal noah 't Schüttenhuus rut goahn , Kiekst doa di noah dien Landslüd' üm Un danzt ook noch 'n poar Moal rüm . Vöar 'm Dohr doa was 'n Karrassell Un ook noch Komedjantenspell , Na , denk ick , kiek , dat paßt sich schön , Dat mütst du di man noch besehn . De Spoaß de was Twee Gröschen werth , Ick sett't mi up 'n höltern Peerd , De Kärl de langt de Peek mi af , Tweemoal stook ick den Ring em af . Doch wurd' ick schwiemlich hier am Enn , Güng drüm noah d' Komedjanten hen ; Na , Spoaß bie Sied , wer ichtens hell , De süht , dat Dübelswark im Spell ! De Pujjatz kunn up Hännen goahn , Un deed up leddig Buddeln stoahn , Un wenn he af un to wat sprook , He Allens gliek to lachen mook ! Toletzt tratt ut den Kreis he rut , Söökt enig joadlich Bengels ut , So langt he denn ook mi sich af Un güng mit uns tom Woagen raf . Wie kropen rin , he schloot de Döahr Un stellt uns hier ganz heemlich vöar , De buten würd'n dat spoaßig finn'n , He wull uns All in Säck rin binn'n . Denn süll'n wi mit em ruter goahn , Un he wull midden mank uns stoahn Un 'n Tunnenband mit Prätzeln holl'n , De süll'n wie schnappen , oahn to foll'n . Un wer denn richtig togeschnappt Un sich 'n Prätzel runner gappt , De süll ümsünst in 'n Schauplatz rin Un kreeg Veer Gröschen boabendrin . Na , doamit weer'n wi inverstoahn . Dat Hupsen deed nu vöar sich goahn , Ick denk , dat Volk dat lacht sich krank , Wie hupsten immer midden mank . De Pujjatz möaglichst doarup seeg , Dat Keener eenen Präzel kreeg , Doch endlich paßt' ick em dat af Un " schnapp " hadd' ick 'n Präzel raf . De Satz was woll to grot genoahm , Ick denk , ick fall mi krumm un loahm , Denn ehr ick 't markt' , schloog mit 'm Moal Ick ossig up de Ribben doal . Ball hadd' ick wedder mi verhoalt , Ick kreeg Veer Gröschen utgetoalt , De stook ick in un güng nu af , Noah 't Schüttenhuus tom Danzen raf . Dat mutt ick segg'n , doa was dat schön , Doa kunn man nette Mäkens sehn , Un de Mus'kanten - schwere Jagd - -- De spälten , 't was ne Lust un Pracht ! Mien Läwdoag was ick nich so froh , Ick danzt un drunk ook af un to So 'n Kümmel mit 'm Bittern mank Un rutscht fideel den Soal entlang . Dat was , as kreeg ick goarnich noog , Vergnögt ick in de Schächt mi schloog , Ick sprung , dat man de Dähl so knallt , Un kriescht' , dat 't ganze Huus hett schallt . Nu weet ick nich , wie 't togegoahn , Mit Ees deed Allens up mi schloan , Ick hadd' woll Een an 't Schäänbeen stött't , Valicht ook up de Tegen pedd't . So 'n Danzvergnögen oahn Krakehl Dat is nich half , dat is nich heel , Drüm kamm mi dat so recht to Paß , Wiel hier moal wat to kloppen was . Ick schloog nu ossig üm mi rüm , Half Dutzend Kärls de feelen üm , Un Allens mankennänner schloog , Dat Schämelbeen un Beerglas flog . Groad as wi uns am besten schloan , Kümmt de Schandoar nu antogoahn : Zaruck , zaruck , das fehlt mich blos , Was geht hier vor ? Was is hier los ? Versteit sich , nu kreeg ick mien Noth , Väl Hunnen sünn den Hoas' sien Dood , Se reepen All : De Kärl hett Schuld ! Na , denk ick , föög di in Geduld . Wat was dat Enn nu von dat Lied ? Dat schwarte Loch , dat was nich wiet , Wiel Allens mi de Schuld blos gaf , Schläpt he mi noah dem Brummstall af . Doa schleep ick mi recht düchtig ut , Am annern Morgen kamm ick rut . Doch allemoal , wenn Joahrmargt is , Loop ick nu hen , dat is gewiß ! . Kannst Du französ'sch ? Noch ruddelt de Kanonendunner Von Prenzlow röaber , Moal üm Moal , Von Warblow treckt den Hollweg runner Franzosenvolk noah Breetsch sich doal ; Se rücken in in lichten Hoopen , Ganz hoageldick , to Foot , to Peer , Vöar Angst deed Allens sich verloopen , Keen Minsch im Dörp bleef vöar de Döahr . Un oahn erst lang' drüm antofroagen , Sünn alle Hüüser vullgeproppt ; De Bu'rfru spod't sich , uptodroagen , Dat se dat Volk de Müüler stoppt . Wat Köak und Keller uptowiesen De Wost im Rook nich öabrig bleef Dat deed dat fremde Pack verspiesen , As wenn 't tom letzten Moal wat geef . Bu'r Wulff leep up de Hofstell rümmer , Keen Stiel schient hüt em recht to stoahn , Sach he dat Volk , denn was em ümmer , As mücht he Allens runner schloan . Sien Heu , sien'n Hoaber sach he droagen , Dat schmeet dat Pack de Kracken vöar , Sien egen Veeh dat deed' sich joagen Un leep oahn Dach un Fach ümher . Un wat dat Düllst' noch was von Allen , De Een' - dat mußt de Böaberst sinn Em mucht Fru Wulffen woll gefallen , Denn ümmer was he hinnerdrin : Güng se noah d' Köak , sett't he sich nedder Bie ähr am Fü'rheerd up 'n Block , Leep se noah d' Stuuw , gliek satt he wedder As wie gebannt ähr an dem Rock . Oll Wulffen wurd' ganz wild to Sinnen , Leet nu sien Fru nich ut 't Gesicht , Denn ümmer was bie ähr to finnen De Kärl , wo se ook blieben mücht , Un af un to wull em bedünken , As weer sien Fru mit inverstoahn , As deed'n se Beid' sich heemlich winken ; Em was , as süll ut d' Huut he goahn . De Fie'rstunn was kuum angebroaken , Dat Volk de Kracken Futter geef , Doa deed sich Wulff in d' Stuuw rin moaken , To sehn , wo woll sien Wiefken bleef . Im Düstern kunn he nich recht kieken , Drüm reep he : Fru , wo büst Du denn ? Hier , Voater ! seggt doarup sien Fieken , Hier bün ick , sett Di bie mi hen . Büst Du alleen ? deit he nu froagen , , Voater , seggt se , , hier sitt Ook de Franzos' , ick mütt Di 't kloagen , De Kärl löppt ümmer mit mi mit , Ick weet mi goarnich mehr to redden , Wohen ick goah , doa tredd he in , Ick mücht wer weet wat doarup wedden , De Kärl de hett nüscht Good's im Sinn . Wat sittst Du aber hier im Düstern , Seggt Wulff , un möckst keen Licht nich an ? Hier kann 'n Minsch jo rein verbiestern , Dat lett sich goarnich richtig an ! I . Voater , will he denn dat lieden ? He pust't dat ut , glöw' sicherlich , Man kann em dat jo nich bedüden , Denn he versteid uns' Sproak jo nich . Bu'r Wulff de sitt nu wie up Koahlen , Paßt up un höllt sich müüskenstill , Fast hört he Jeden Oaden hoalen Un denkt : Ii moaken mi keen Brill ! Zwoar deit mitunner woll wat ruscheln , As wenn sich af un to wat röhrt , Doch dücht em so , wat köan se tuscheln ? Französ'sch hett Fieken jo nich lehrt . Doch wat is dat ? - he hört wat Wat ! röppt he , Fieken , wat is nu ? Wat deit de Kärl doa to Di schnacken ? He pußt Di jo ! littst Du dat , Fru ? I . Voater , segg , wat sall ick moaken , Ick strüw' mi jo - he pußt mi noch Französ'sch hebb ick jo nienich sproaken , Kannst Du französ'sch ? Verbeed't em doch ! . Uns' Paster is hüt öaberschnappt ! In Niegendörp de Paster Falkenhoagen Dat was een rechten scharpen , schlimmen Mann , De Lüd' de wull'n dat zwoar nich recht verdroagen , Doch hulp dat nich , he kehrt' sich nich doaran . Drüm kunn dat ook nich alltosehr verwunnern , Dat em im Dörp keen Minsch was togedoahn , Un deed he Sündags von de Kanzel dunnern , So mußt' he meist vöar leddig Kirchbänk' stoahn . Am allermeisten weeren to bekloagen De Jöahren , de bie em vöarbäden güng'n De deed he denn ook ganz erbarmlich ploagen , Dat se vöar Angst all an ta bäbern füng'n , Wenn he man blos erst in de Döahr deed träden ; Keen Eenzigst von de Kinner mook 't em recht , To Dank güng em nich Lesen un nich Bäden . Un Allens , wat se deeden , dat was schlecht . zum Confirmations-Unterricht . Nu is dat all bekannt von ollen Tieden , Dat allto scharp jo ümmer schoartig möckt , De Jöahren kunn'n vöar Oogen em nich lieden , Drüm wurd' toletzt ook Unsinn utgeheckt . Wo ichtens Schoabernack em was to spälen , Doa wurd' mit Freuden gliek drup ingegoahn , Un unnersöökt he denn , Keen' von so Välen Was 't wäst , de em den Possen hadd' gedoahn . Sünnoabends eens was 't junge Volk to Hoopen , Dat se in d' Kirch' moal up den Paster lu'rn , Doa deit Een' von de quoaden Bengels ropen : Pass't Ii blos up , dat sall so lang' nich dur'n , Denn späl' ick em 'n Spoaß , dran sall he rüken . Gäw't Acht , wenn morgen he up d' Kanzel steid , Denn müdd' Ii prick em in de Oogen kieken , Ii söal'n den Spoaß blos sehn , wo em dat geid ! Ick hebb dree spitze Noateln ingestoaken , Geroad in 't Pulster , in den Kanzelrand , Wenn morgen he nu recht Randoal deit moaken , Un schleit von boaben nedder mit de Hand Un arbeit't sich de spitzen Dinger rinner , Denn bün ick nielig , wat he denn woll möckt , Ick segg Ju blos , dat ward 'n Hauptspoaß , Kinner ! Wenn he vöar Wehdoag denn dat Muul vertreckt . Un richtig annern Dag deit Keener fehlen , Ganz ehrboar sett'ten se in d' Kirch' sich hen , Se süngen hüt so schön ut vullen Kehlen , As weer'n se luuter Andacht , bett to Enn . De Paster deit jitzt up de Kanzel stiegen , Doch ook keen Mien' vertreckt een eenzigst Jöahr , Un up sien Book deit he sich runner niegen Un seggt ganz still sien Voaterunser her . Jitzt geid dat los , he fängt nu an to roasen Un höllt de Minschen all ähr Sünden vöar , As würd' tom Weltgericht de Trumpet' bloasen , As keem de Sündfluth hinner em all her ; Un up de Kanzel deit he rüm handteeren , In sienen Eifer üm sich rümmer schloan , As wenn föar 'n Soatan sämmtlich riep se weeren , As süll dat hüt noch in de Höll' rin goahn ! Wohin - sprack he - mein Auge sich mag wenden , Seh ich ich Dich , Israel , in Sündennacht , Wer hat behütet Dich an allen Enden , Dich aus Egyptens Knechtschaft frei gemacht ? Wer ist es , Israel , dem Dank gebühret , Daß Dich der Pharao nicht konnte fah'n ? Wer ist's , Der durch die Wüste Dich geführet ? Das haben die verdammten Jung's gethan ! So schreeg he los , he hadd' jo bie dat Gnuffen , Noahdem he hier un doa all hengeschloan , Nu endlich eens de richtig Stell' getruffen , De Noateln weeren deep in d' Hand em goahn . As de Gemeind' em nu den Fluch hört roopen Un süht , wie he doa boaben steid un gappt , Deit Allens ut de Kirch' sacht ruter lopen Un seggt : Uns' Paster is hüt öaberschnappt ! . Wie Du mi , so ick Di . Keen eenzigst' Stadt is woll to finnen , Un wenn ook noch so schwart se lett , De nich - is 't sünst ook doodig drinnen So 'n Oart von Ulenspeegel hett ; So 'n Kärl , de alle Welt deit brüden , De , wo he kann , de Minschen foppt , Doch kümmt 't ook vöar to mängen Tieden , Dat em dat Fell ward utgekloppt . So 'n Foaselhans was Schlächter Küken , In allen Quark un Narrarie Doa mußt he ümmer rinner rüken Un was de Hauptperson doabie . Was wat passeert , kunn man drup Dat Meister Küken dat gedoahn , Doch spält he alletied den Kloken , Wußt' ganz unschüllig doatostoahn . Eens steid he moal vöar sienen Schroagen , Doa kümmt 'n Bu'rsminsch an em ran Un deit so recht trüherzig froagen , Of Küken em nich seggen kann , Wo he sich künn balbeeren loaten ; He weer all lopen Twee Klockstunn'n , Hadd' rümmer sökt in allen Stroaten , Doch keen'n Balbeer to Huus gefunn'n . Dat kamm nu Küken wie geropen , He denkt : Na , Dussel , tööf Du man , Hier bist Du richtig angelopen ; Drup fängt he denn ganz ehrboar an : Doa dröaben , wo Se seh'n de Steener Am Dohrweg upgestoapelt stoahn , Mien goder Mann , doa woahnt so Eeener , Een' Trepp hoch müdd'n se rupper goahn . Doch hebb ick noch hentotofögen De Kärl de hört erbarmlich schwer , Un wenn ut vullem Hals' Se schregen , He hört doarüm keen Bitschen mehr Se müdd'n sich so verständlich moaken , Dat Se in 'n Stohl sich setten rin Un mit de Fuust üm 't Muul rüm stroaken , As schmär'n Se sich mit Seepschuum in . De Mann de is recht to bekloagen , Doch markt man em so licht Nüscht an , Deid noah Begehr Jedweden froagen , As wenn he richtig hören kann . Se müdd'n sich nu an goarnüscht kehren Wi kenn'n hier sien' Maföpken all , possierliche Gewohnheiten . Se loaten sich dörch Nüscht nich stören , Midd'wiel versteid he , wat he sall . De Mann , den Küken so beschräben , As wenn he goarnich hören kann , Dat was de Docter Steffen dröaben , Veehdocter was he eg'ntlich man , Doch wat dat Hören deed betreffen , Dat deed doamit noch prächtig goahn , Keen Minsch kunn bäter hör'n as Steffen , Dat mußt' em Jeder togestoahn . Uns' Bu'r de kümmt , oahn antokloppen , Nu driest bie Docter Steffen rin Un deit sich in den Grootstohl stoppen , Rifft mit de Fuust dat Muul sich in . Oll Steffen deit sich schier verwunnern Un kiekt verblüfft den Buren an , Doch deit he endlich ruter dunnern : Ist Er verrückt , mein guter Mann ? De Bu'r lett sich jedoch nich stören , Rifft sich dat Muul un schwiggt ganz still ; Was will Er denn , ich kann ja hören , Seggt Steffen , sag' Er , was Er will ! Soll ich Ihm einen Zahn ausbrechen ? Mein Gott ! kann Er mich nicht verstehn ? Er hört mich doch ganz deutlich sprechen , So sag' Er doch , was soll geschehn ? Na , denkt de Bu'r , dat will doch schienen , As wenn he doch nicht stockdoof is , Mi dücht , ick seh' dat an sien' Mienen , Kleen Bitschen hört he noch gewiß . Drüm üm em endlich to belehren , Bölkt he dörch d' Hand in 't Ohr em rin : He sall mi jo man blos balbeeren , Drüm reef ick mi dat Muul jo in ! As sull he gliek to Bodden schloagen , So sehr bröcht' Steffen dit in Wuth , Packt oahn Vertog den Gast bie 'm Kroagen , Un sett't em ut de Stub'ndöahr rut , Un ehr de Bu'r sich kunn besinnen , Wat egentlich was vöargegoahn , Deed he sich up de Stroat befinnen Un bleef verwunnert hier bestoahn . He mucht' nu endlich doch woll rüken , Dat Em 'n Schelmstück was passeert , Drüm , oahn sich lang' erst ümtokieken , Güng still he af , dat Keen' wat hört . Doch kümmt - dat schwoor he - -- moal im Leben De Kärl noch eens di to Gesicht , De di hett röaberschickt noah dröaben , Denn höllst du scharp mit em Gericht ! Woll Joahr un Dag was all versträken , Dat em so schlecht dat was gegoahn , Doa deit he eens mit Muttern spräken As Beid' se up de Hofstell' stoahn , Dat nächstens se dat moaken willen , Wiel öaberhand dat Woater nimmt , De Meßkuhl leddig moal to füllen , Eh' noch 'n Kind to Schoaden kümmt . Groad , as se so doaröaber reden Un seh'n sich de Proost-Moahltied an , Kümmt up de Hofstell' rup to träden Dörch d' Dohrwegspoort een Schlächtersmann , De eben 't Dörp entlang deit ströpen - -- Dat güng geroad tom Wiehnachtsfest , To sehn , of Kälber to verköpen , 't gaf narens wat im ganzen Nest . Keen Anner was 't , as Meister Küken , De hier vöar unsen Bu'rn deit stoahn , Wenn he den Broaden hadd' künnt rüken , Weer he gewiß vöaröaber goahn . Bu'r Bartel kennt em desto bäter , Denn dat Gesicht vergatt he nich , Na , denkt he : Tööf , Du Schwerenöther , Jitzt kriggst Dien Fett , glöw' sicherlich ! Drup fängt nu Küken an to ropen : Keen Kalf ? Keen Hommel ? Is Nüscht mank ? Fru Barteln deit in 't Huus rin lopen , So 'n Handel wurd' ähr stets to lang . I joa , seggt Bartel , doa is dröaben Im Stall so 'n joadlich Kalf noch drin , Will'n Se sich moal doahen begeben ? Dat mücht geroad' woll so wat sinn . Uns' Küken fröggt : De Stall groadöaber ? Joa , seggt de Bu'r , un Küken löppt Nu midden öaber d' Meßkuhl röaber , De middelst Döahr ! oll Bartel röppt . Knapp was he eenig Schritt gelopen De Meßkuhl sach so sicher ut , - -- Doa deit " Ach Gott doch man ! " he ropen , He stunn in d' Jauch' bett an de Schnuut . Bu'r Bartel deit den Buuk sich hollen Un lacht , dat em de Oogen throan'n , Un seggt vergnögt to unsen Ollen , As he em in de Sooß' süht stoahn : Mien Fründ , Se müdd'n sich nich dran kehren , Wenn Docter Steffen doof ook is , He deit zwoar Buren nich balbeeren , Schwienhunn'n kureert he ganz gewiß . . Ut de Schooltied . Läwt man in d' Welt so 'n Stückken rin , Lehrt man väl Minschen kennen ; Dat geid so ilig un so schwinn , As deed' dat Allens rönnen . Een Fründ geid weg , de anner kümmt , Dat Schicksoal gifft , dat Schicksoal nimmt , Wat hüt man hett besäten , Is morgen oft vergäten ! De Schoolfrünn aber sitten wiß , Doa liggt doch mehr doahinner , Seh'n se sich späder moal , dat is , As weer'n se wedder Kinner . Denn geid 't Vertellen los , Gott's Schlag ! Wat kümmt denn Allens an den Dag , Un all' de oll'n Scharteken Deit Jeder ruter söken . Un is de Kroam ook hunnertmoal Von ähr all vöargedroagen , Gliek geid dat los , von boaben doal Ward frisch drup ingeboagen , Un Jeder gifft sien'n Semp doamank , Un Allens lacht sich ball half krank , An 'n Dag komm'n all de Sünnen , Dat goar keen Enn to finnen . Drüm hebb ick dit so eg'ntlich recht Föar Schoolkam'roaden schräben , Doch ward ook Annern dat nich schlecht Noch wat to lachen geben . Denn , süht man in 'n Spegel rin , Süht jeder Een' sich sülwst doadrin As krüzfideelen Bengel ; Keen Eenzigst was 'n Engel ! Schoolmeister Selig - Mützen af , Wenn ick von em doh reden , De Mann de ruht jitzt längst im Graff Un hett all utgeläden ; Dat was een Minsch vom ollen Schlag , De ut 'm Grund verstunn sien Fach , Un de mit Lief un Leben Sien Amt stets trü bedräben . Woll was he öfters wunnerlich , Dat will ick hüt vertellen , Mänchmoal sach man de Bengels sich Em gegenöaber stellen , Doch dreef de Tückschigkeit he af ; Wenn 't man erst richtig Prügel gaff , Denn deed' sich Allens leggen , Dat kann ick ehrlich seggen . Doch wat woll sellen man passeert He ruh't jitzt lang' in Fräden - -- Noch hüt man all' de Ollen hört Anhänglich von em reden , Un hett he uns ook ossig schloan , Wi hebb'n ook sellen Good's gedoahn , Wi seegen doch von Keenen So broav dat mit uns meenen . Drüm wenn ick hüt ook mängen Schwank Von em hier will updischen , Denn sall dat blos de Schooljungsbank Moal in 't Gedächtniß frischen . De olle Mann de is un blifft Föar uns de Bester , den dat gifft ; He ward to disse Sachen Im Himmel sülwst woll lachen . Sien Fehler was sien hitzig Bloot , Dat deed em mängen Schoaden , Was moal , wenn he ook noch so good , Eens Eener ungeroaden , Denn schreeg he wüthend loos im Nu : Racaille , Du verfluchte Du ! Ich reiß , bringst D' mich in Laune , Heraus Dir die Kaldaune Hadd' he dit Woort erst ruter bröcht , Denn was de Spoaß to Ennen , Wer denn noch muckst' , dem güng dat schlecht , Denn gaff 't wat uptobrennen , De kreeg gliek gott'serbarmlich väl , Den Puckel schloog he grön un gähl , Un was dat upgeloaden , Was he ut Luft un Oaden . Eens in d' Geographie doa kamm De Froag ganz plötzlich ruter : An welchem Flusse liegt Alt-Damm ? So froog he Rudolf Puter ; As weer de Jung' in 'n Kopp geschloan , So deed' verdutzt klein Puter stohn , Trotz all sien Koppterbräken Wußt he keen Woort to spräken . An welchem Flusse liegt Alt-Damm ? Froog Selig ganz gedüllig , Doch Jeder , den he vöar sich namm , Bleef em de Antwoort schüllig . He fröggt de Reegen rup un raff , Keen Jung' fünn sich , de Antwoort gaff , Doa wurd' he wüthend dröaber . Jitzt leep de Gall' em öaber . Ich sprach nun schon ein Vierteljahr Von unserm Pommerlande , So füng he an , es ist fürwahr Doch eine rechte Schande , Kein Einz'ger von Euch kennt den Fluß , Den doch ein Jeder wissen muß ; Das kann ich Euch nicht schenken , Dran sollt Ihr lange denken ! Ein Jeder einzeln - Vierzehn mal Sagt : Damm liegt an der Plöne ! Vergeßt nicht , Vierzehn ist die Zahl , Du dort fang an , Fritz Höhne ! Doch rath ich Euch , nehmt Euch in Acht , Das Jeder mir das richtig macht ! Alt-Damm liegt an der Plöne ! So bäd't nu los Fritz Höhne . Kuum hett he 't Achtmoal ruter bracht Un vöargebäd't dem Ollen , As nns' klein Puter mächtig lacht , He kann sich nich mehr hollen ; Dit bröcht oll'n Selig ut 'n Schick , He packt klein Puter'n in 't Genick , Em öaber d' Bank to schmieten Un em wat intorieten . Klein Puter aber was nich dumm , He mook sich stief wie 'n Stangen , Oll Selig kreeg sien Been' nich krumm , Em hinn'n wat intolangen , Un as he nu den Rohrstock namm Un treckt dem Jung'n de Hosen stramm , Was keen Gesäß to finnen , Doa was nüscht vöar , nüscht hinnen . He paukt nu los , dat man hadd' glöwt , He schlög' den Jungin in Stücken , So dat de flickrig Hoos' so stööwt , Doch will dat All nich' glücken , Je strammer he de Hosen treckt , Dest' groader sich klein Puter möckt , Wie up 'n Fiedelboagen De Hoarsträhn' is getoagen . Hast Du Racaille nun genug ? Seggt Selig ; weiter Höhne ! Höhn' bäd't von Niegem los den Spruch : Alt-Damm liegt an der Plöne ! Knapp hadd' dat Woort he ruter bracht , As Allens üm em rümmer lacht , As süll'n se dood sich gniddeln , So deed de Jungs dat kiddeln . Dit was föar Selig doch to väl , Jitzt füng he an to talgen , Vöar Arger was he grön un gähl , Na wartet , Ihr Racaillen ! Gliek sach man up de Bänk em stoahn , Von boaben grimmig drunner schloan , Un up de Jungens löschen , As deed' he Hoaber döschen . Doch is moal erst de Buck doamank , Denn is 't nich mehr to hollen , He schloog un sprung von Bank to Bank , Wat hulp dat woll dem Ollen ? Je düller he sich afmaracht , Dest' düller Allens üm em lacht , Toletzt deed he sich foaten , De Jung's noah Huus to loaten . Eens wurd' ook moal von Oesterreich Geographie bedräben , Fritz Wilk - froog he - kannst Du mir gleich Zur Stelle Antwort geben , So sage mir , wie heißt die Stadt , Die Steiermark zur Hauptstadt hat ? - -- Nun schnell , Du mußt sie kennen , Ich that sie gestern nennen ? Die Hauptstadt Steiermark's heißt Gräz ! So antwoort't Wilk - doch Himmel - -- Oll Selig haut em an den Döaz Un seggt : Nein Götz , Du Lümmel ! Gräz heißt sie doch ! Fritz Wilk nu seggt , Ach ja , seggt Selig , Du hast Recht ! Un treckt de Stirn in Falten , Sollst Das zu gut behalten . Noahmiddags twischen Dree un Veer Wurd' Bibellesen dräben , Denn wußt' oll Selig sich all ehr Ne sachte Stunn to geben , Im Schloaprock un Pariserschoh' , So hört he sacht dat Lesen to , Un deed sien Piepken schmooken , Wiel he recht gärn mucht rooken . Fritz Wilk dem was dat Krüz all stief , Deit sich im Kopp rüm klauen , Un endlich ook tom Tiedverdrief Een groot Papeerstück kauen ; Dat wurd' wie 'n Ball so rund un week , Un as he dat so recht bekeek , Doa füng he an to sinnen , Wat doamit to beginnen ? Un as he nu so grübeln deit , Süht he doa am Katheter Den Jungen stoahn , de Uppaß höllt , So 'n richt'gen Schnüffelpeter , Un eh'r een Minsch wat marken mücht , Praatsch ! hadd' de Jung' dat in 't Gesicht , Dat man de Sooß' deit lopen , Ach Gott ! deit De nu ropen . Na nu kunn Eener Selig sehn , He deed' vom Stohl upspringen , Was geht hier vor ? Was ist geschehn ? Un leet den Praatsch sich bringen . Racaillenbrut und Teufelssaat , Wer war 's ? Wer wagte diese That ? Er mag sofort sich nennen , Ihn will , ihn muß ich kennen ! De Wurf de was so flink geschehn Dat wußt' Fritz Wilk to moaken - -- Keen eenzigst Jung' hadd wat gesehn , Drüm wurd' keen Antwoort sproaken . Doa langt sich Selig Wilken af , Doch De em kruus to Antwoort gaff : Nein , ich hab' Nichts gesehen , Weiß garnicht , was geschehen . Ich frage nochmals , öfter nicht , Will sich der Thäter nennen ? Wenn offen er die Wahrheit spricht , Freimüthig will bekennen , Dann soll ihm diesmal Nichts gescheh'n , Soll Gnade hier für Recht ergeh'n ! Schnell sag' er's , unverweilet , Eh' ihn die Straf' ereilet ! Spricht Niemand ? Nun dann ist 's vorbei , Jetzt straf ich Rechtens wegen . Noch ist 's Papier nicht ganz entzwei , Werd 's in die Röhre legen , Wir wollen 's an der Schrist schon sehn , Von wem die böse That gescheh'n , Er mag sich gratuliren , Ihm soll was arriviren ! De Jungens seeten still ümher , Mit Zittern un mit Beben Jedweder dacht' : Wer steid doaföar , Dat Du dat sülwst geschräben , Un is 't tom Unglück Diene Schrift , Ach Gott , wat 't denn föar Toagel gifft ! Denn helpt Di all keen Reden , Keen Bidden un keen Bäden ! Na endlich greep he in de Röhr , He sprack : Nun ist 's geschehen ! He pöllt vernänner dat Papeer , Wat kreeg he doa to sehen ? Sien egen Schrift hett he doa vöar , Ganz wüthend schmitt he s' an de Döahr , Verdammt ! so deit he ropen , Un lett de Jungens lopen . Im Singen mook he väl Gewäs , Leed' nämlich an 'm Schoaden , So 'n Oart Polyp satt em in d' Näs' , Hoalt' schwer doadörch den Oaden . Drüm süng' he nu moal hoch herup , Denn reet he wiet dat Muulwark up , Un seeg'n de Jung's den Ollen , Kunn'n se nich 't Lachen hollen . Nu hadd' he moal sich afgequält , Dreevürtelstunn all sungen , Un de Vig'lin to dull woll spält , Dat em ne Said' was sprungen . Gliek sach man , wie dat in em koakt , Wie em dat grimmig wüthend moakt , Den Schoaden to kureeren , Ne Said' sich to spendeeren . Tom Unglück stimmt se gliek nich recht , He deit nu wüthend drägen , So dull he schrüfft , dat geid hüt schlecht , Dat Ding hett förmlich schrägen ; Doa packt he s' wüthend mit 'm Moal Un schleit doamit von boaben doal , Se deit in Stücken springen , Dat em de Ohren klingen . Nu künn sich Keen' dat Lachen holl'n , Dat deed' to dull hüt flüschen , Dit bröcht' erst recht in Wuth den Oll'n , He deed' doamank nu drüschen . He schloog de Bänk nu rup un raf , Herrje , wat dat hüt Prügel gaff , He schloog de armen Jöahren , So lang' he sich kunn röhren . Acht Tage bringt mir Jedermann Zwei schöngeschrieb'ne Seiten , Racaillen Ihr , ich streich's Euch an , Ich will Euch mürbe reiten ; Der Wilke hat zuerst gelacht , Na wart , Dir hab' ich 's zugedacht , Dir werd' ich 's so nicht schenken , Du sollst noch an mich denken ! Fritz Wilk de grübelt vöar sich hen , Wat he doabie sall moaken , He weet noch goar nich , wat he denn Recht eg'ntlich hett verbroaken . Na tööf , denkt he , möckst Du mi Pien , Denn , glöw' mi , bün ick ook nich fien , Ick will Di 't ook nich schenken , Ook Du sast an mi denken ! Oll Selig hadd' in jungen Joahr'n De Schosterie bedräben , Dat mucht nich gärn he oapenboar'n , Dat freut' de Jung's nu eben . Na tööf , Du kriggst de Schwerenoth , Denkt Wilk , ick schmeer Di dat up Ick will Di doch wat schrieben , Dat sall Di 'n Marksteen blieben ! He bringt nu ook den annern Dag Ganz richtig sien' Twee Sieden , Oll Selig süht se noah , Gotts Schlag ! Wat sall denn dat bedüden ? Wat ritt he wiet de Ogen up , Mit groot' Flacturschrift steid doadrup : Bleib Schuster bei dem Leisten Und schlag' nicht mit den Fäusten ! Knapp kriggt den Spruch he to Gesicht , Weet he nich mehr to blieben , Fritz Wilk ook gliek in d' Schnut Eens kriggt , Dat 't Bloot man deit so drieben : Racaille , wart , für diese Schmach Sitzt Du von bis Uhr nach , Will Dir den Trotz schon brechen , Wir werden weiter sprechen ! Fritz Wilk' deed' sich üm den Arrest To sehr geroad' nich grämen , Doch is doabie een Uemstand west , De mucht em doch woll schämen : De Mäkens , de tom Preester güng'n , Bett Twölf hier Unnerricht empfüng'n ! Drüm was he fest entschloaten , Sich hüt nich holl'n to loaten ! De School was ut , dat güng noah Huus , Fritz Wilk de freut' sich dröaber , Ook he güng an oll Selig kruus Un unschaneert vöaröaber . Doch Selig packt em ganz geschwinn Un fröggt : Fritz Wilk , wo willst Du hin ? De deit ganz ehrboar ropen : Ick mütt noah 'm Hof moal lopen ! De Mütz hadd' he sich unnerknööpt , De Böker liggen loaten , He denkt , hest Du erst rut Di strööpt , Denn sall Di Keener foaten . Doch Selig de stunn all paroat , Fritz Wilk' de kamm nich rut noah d' Stroat , Em was Nüscht öabrig bläben , Mußt' sich noah 'm Hof begeben . He geid nu noah dat Hinnerhuus , Deit hinner sich verschluten , Un kiekt hier dörch de Ritz ganz kruus Noah 'm ollen Selig buten ; De güng as Schildwach' up un af , Doamit he richtig Achtung gaff , Uem sich nich to blameeren , Dat Wilk em künn schappeeren ! De Spoaß du'rt em to lang' , he fröggt : Wilk , bist Du fertig drüben ? Doch Wilk de lacht sich wat un seggt : , 'n Bitschken mütt 'k noch blieben ! Nu markt denn Selig doch vull Gift , Dat Wilk' mit em sien'n Spott bedrift , He deit in 't Huus rin lopen , Un sienen Gustav ropen . Den stellt he nu as Wach' doavöar , Indem he deit beräken : Wilk' mütt verbie an miene Döahr , Wenn he will ruter bräken , Denn packst du di den Galgenstrick , Kriggst up 'n Flor em in 't Genick Un bringst 'n bie de Kinner Noah'm Paster Keibel rinner ! Dörch d'Ritz kiekt Wilk un denkt : 't is Tied , Dat du jitzt deist verschwinnen , Von hier noah d' Hofdöahr is nich wiet , Dat mütt sich jo woll finnen . Rietsch ! was he rut , un mitt 'm Moal Lagg Gustav up 'm Rüggen doal ; Wilk' was in 't Huus knapp rinner , As Selig ook doahinner . Am Rock hadd' he 'n to foaten kriggt , Doch deed' so 'n Zug dat geben , Dat Selig up de Sied' gliek liggt , De Rockschoot was em bläben , Doch Wilk' is ut de Huusdöahr rut Un röppt noch mit sien' koddrig Schnuut : Hübsch langsoam un allmälig , Proos't Moahltied , leew Herr Selig ! So wüßt' ick woll noch mängen Schwank Vom Ollen to vertellen , Doch denn würd' de Geschicht' to lang , To väl , dat sall nich gellen . Doch de bi em in d' School sünn goahn , Ick weet , dat se mi all' verstoahn , Roop ick am Schluß noch eben : Oll Selig de sall leben ! . De Schnelllöper . De Piep im Muul , am Kacheloaben , Satt Meister Dröasig up sien' Bank , Sien' Schloapmütz' in 't Genick getoagen , So keek he sacht de Näs' entlang , Un grübelt vöar sich hen ganz still , Wie he de Tied verdrieben will . Doa hört he up de Trepp' wat lopen , Ball kloppt dat ook an siene Döahr , Herein ! deit Meister Dröasig ropen , Doch kriggt he 'n Schreck , wat kümmt hervöar ? Een Kärl deit in de Stub'ndöahr stoahn , So bunt , as Dröasig's Klüterhoahn . Ne rode Jack mit blankem Flitter , Doato fleeschfarbig Hosen an , Geschlitzte Armel , wie so 'n Ritter , Ne Sammtmütz , grote Federn dran , Ne brede Schärp' von blauem Band , De blanke Trumpet' in de Hand . So steid de Kärl un seggt verwogen To Dröasig : Nun , wie sieht es aus ? Mein Herr ! die Börse nur gezogen , Ich bitte mein Douceur mir aus ! Verwunnert stellt sich Dröasig , an Un fröggt : Woföar denn , leewer Mann ? Ich bin ja heute früh gelaufen , Es kann Euch doch so fremd nicht Da auf der Straße ganze Haufen Von Buben schrieen hinterdrein ; Drum laßt mich nur nicht lange steh'n , Damit ich bald kann weiter geh'n ! Wat sall ick von sien Lopen weten , Seggt Dröasig , deit von d' Bank upstoahn , Ick hebb' Em jo nich lopen heten , He hadd jo ook künnt sachten goahn ! Schnappt vöar de Näs' em to de Döahr : Loop he doch künftig nich so sehr ! . Dat Kriegsvertellsel . Oll Meister Lünser was bie Allen As lust'gen Voagel woll bekannt , Was irgendwo wat vöargefallen , Hadd he doatwischen ook sien' Hand . Vertell'n kunn he to allen Tieden , Un leegen kunn he wie so 'n Book , Un af un to de Lüd' to brüden Em stets dat grötst' Vergnögen mook . He föhrt een recht beschulig Leben , Vöar Sorgen was he woll bewoahrt , De Profession wurd' nich mehr dräben , He hadd 'n Gröschen Geld sich spoart ; Ook hadd he weder Kind noch Kegel Un kennt nich Noth und Ungemack , Drünk Dag föar Dag 'n strammen Pegel Un rookt sien Piepken Kruustoback ! In d' anner Stuw' bi em g'roadöaber , Doa woahnt ne olle eenzlich' Fru , Doa güng he af un to moal röaber , Tom Sitten hadd he nich recht Ruh ; Wenn Mutter Jähnken'sch ook wull schellen , Wat hulp 't , he kehrt sich nich doaran , He wußt so väl gliek to vertellen , Toletzt füng se to lachen an . Hier funn Gesellschaft he betwielen , Drüm sach man oft ook unsen Oll'n Noah Mutter Jähnken'sch röaber ilen , De Fründschaft doa to unnerholl'n . Doch wer in Striet sich wull begeben , De kunn sich man sie'n Pündel schnör'n , Bie Lünsern was he upgeschräben , De leet im Text sich nienich stör'n . So güng 't Fru Jähnken ähren Schwoager , Dem oll'n Geschwinn , moal af un to . Kamm he bie Lünsern in dat Loager , Wurd' sienes Bliebens he nich froh ; De Oller de was lange Joahren Kaproal west bie de Kavall'rie , Hadd Krieg un Gott weet wat erfoahren , Un was 'n Bäten stolz doabie . He hadd' sich loaten pensioneeren , Sien Posten wurd' em all to su'r , He wull nu sien' Pension vertähren , Güng in de Heimoath drüm retour , Un wiel he ook nich wußt' to blieben Vöar lange Wiel - sien' Fru was dood Deed' he 't wie Meister Lünser drieben , He drunk un rookt un leed keen' Noth . De Unnerscheid was twischen Beiden , Oll Meister Lünser bleew to Huus Un drünk sien' Knurbel doa bescheiden , Dem Annern was de Kamm noch kruus , Güng he so stoatschen dörch de Stroaten Groot was he un so schlank wie 'n Rohr , Denn deed em dat doch liekers loaten , As weer he wenigstens Major . De ollen Fruens hebb'n oft schwoaren - -- De em noch früher hadden kennt , Dat oll Geschwinn in jungen Joahren De schmuckste Kärl im Regiment . Dat sall em goar to stoatsch hebb'n loaten , Mit hoge Stäbel , Boart und Zopp , De ledern Hos' wie angegoaten , Den Federhoot kasch up 'n Kopp . Ook hüt noch was he goar nich öabel , Geroad güng he , as wie so n' Latt , Droog ook noch blanke Woadenstäbel , Doch futtert he betwielen natt . An so een'n Dag deed Keen wat gellen , Denn was he ümmer boaben drup , Deed vom Franzosenkrieg vertellen Un hört' so licht nich wedder up . Un hadd' de Stadt he afgedräben , Güng 't ümmer noah Fru Jähnken ran , Mucht' se ook goode Wörd' em geben , He füng sien Kriegsvertellsel an . Woll hunnertmoal in sienem Leben Hadd' he den Kroam ähr upgedischt ; Se mußt' sich in ähr Schicksoal geben , Un all ähr Strüwen hulp ähr nüscht . Ook hüt kunn he 't nich unnerloaten , Bie Mutter Jähnken'sch ran to goahn , He was all zimlich angegoaten Un deed nich mehr ganz sicher stoahn ; Doa süht he Meister Lünsern hucken , Verflucht ! so brummt he in den Boart ; Em deed dat hüt gewaltig mucken , Oll Lünser was nich von sien' Oart . So sitten se sich gegenöaber Un kieken Beid' vull Grimm un Hohn Noa dröaben noah dem Riedplatz röaber , Wo de Saldoaten rieden dohn . Doch üm nüscht marken sich to loaten , Spreckt Jeder af un to een Woort So keem'n se denn ook up d' Saldoaten , Nu spunn sich gliek de Foaden foort . To Ennen was dat Muulvertrecken , Dat güng nu los von Riederie , Im Krüz deed oll Geschwinn sich recken , As weer he noch up Stünn's doabie . Ja - seggt he - hatte Anno Sieben Auch solche Schindmähr unter mir , Was mir das Aas hat zugetrieben , Ist Gott bekannt - ein böses Thier ! Doch war 's ein Biest von Stahl und Eisen , Un im Gefecht ? à la bonne heure ! Da galt es , Etwas zu beweisen , Da schlug und biß es um sich her . Mal hat es zwischen Sechs Franzosen Mit heiler Haut mich durchgebracht , Es schlug , bis alle rothen Hosen Rings um mich her erst kalt gemacht ! So güng dat nu von Een't tom Annern , Oll Lünser heel gedüllig ut , He mußt mit rin noah Frankreich wannern , Kamm ut 't Scharmützeln goar nich rut ; Doch deed em dat all eklich kiddeln , He sunn im Stillen hen uu her , Den Ollen düchtig aftoschüddeln , Sobald de richtig Tied erst weer . Ball was denn ook wat utgesunnen : Dem Oll'n was moal een Spoaß passeert , Worin he 'n eklich Hoar gefunnen , Wovon nich gärn he spräken hört ; Dat will ick up dat Brod em rieben , De Oogen söal'n em öabergoahn Denkt Lünser - deit de Händ' sich rieben , Hüt will ick mienen Mann em stoahn ! Man säd' , dat he vöar langen Tieden , As bie d' Dreigoner he deed stoahn , Moal mußt' tom ollen Blücher rieden , Un dat em dat was schlecht gegoahn : Groad as he will sien Peerd pareeren , Uem siene Meldung hertosegg'n , Doa deit sich woll dat Beest verfähren Un oll Geschwinn'n in 'n Modder legg'n . Dat dacht em Lünser uptorücken , Un mook torecht sich de Geschicht , Mit egen Witz deit he se spicken , Doamit se richtig prickeln mücht . Saldoat was he zwoar nienich wesen , Een Taschenkrääft was he jo man , Doch hadd' he hier un doa wat lesen , Füng stramm nu to vertellen an : Joa , joa , seggt he , dat is mitunner Mit Riederie so 'n egen Sach , Doamit het Mänger sienen Wunner , De ook all Joahr' lang rieden mag . Was nützen mich die Peitsch' un Sporen , So häwt he ganz pathetisch an , Een richt'gen Reuter wird geboren , Das lernt man keinem Minschen an ! Ganz richt'ge Meinung das , mein Lieber , Seggt nu Geschwinn , was soll noch sein ? Man ist sich lange klar darüber , Das muß mal angeboren sein ; Ich weiß ein Beispiel aufzustellen Doa föllt em Lünser in den Kroam Un seggt : Ick mütt erst utvertellen , Ick bün noch nich to Ennen koam' ! Nu fängt he an to declameeren : As Anno Dreizehn 't erstemoal Wie up Paris wull'n losmascheeren Ick was Ornanz g'road doatomoal Bie Voater Blüchern : kümmt von Wieden - -- Wie hollen midden im Gefecht- Moal een Dreigoner antorieden , Een Peerd reed he , dat was nich schlecht ; He sull dem Oll'n ne Meldung moaken , Un reed nu flott g'road up uns in , Doch denk ick fast , he breckt de Knoaken , So schloog he in den Modder rin ; Denn as de Rappen deit pareeren , Doa föllt he runner mit 'm Moal , Dat wi dat förmlich quatschen hören , Geroad vöar'm ollen Blücher doal . Dem mucht' dat ook woll nich gefallen , Denn he füng an to schimpen nu : Der größte Hundsfot wohl von Allen So reep he ut - Kerl , das bist Du ! Un de Dreigoner stunn wie 'n Sünner , De Moddeer klackert von em raf , Bett em de Marschall joog tom Schinner , Dunn reed bedröwt he wedder af . Oll Blücher hett em runner räten , Ick kann Ihn'n seggen , Herr Geschwinn , Ick ward 't im Leben nich vergäten , Mi föllt so oft de Spoaß noch in . Nich woahr ? Wer richtig weet to rieden , Dem kann dat nich so koddrig goahn , Wi weeten 't , wat dat deit bedüden , Wiel Beid' dat Rieden wi verstoahn . Geschwinn de satt as wie up Koahlen , Rückt up den Schemel her un hen , Doch deed he endlich sich verhoalen , Seggt , as oll Lünser nu to Enn : Sind Sie denn auch Soldat gewesen ? So viel , wie mir bekannt , doch nicht , Das haben Sie wohl mal gelesen , Un wärmen 's auf als Leibgericht ! I , nich doch , Gott sall mi bewoahren , Dat hebb'n Se woll im Aernst nich meent ? In Rixdörp bie de Schnapshusoaren Hebb richtig ick mien Tied gedeent ! Dit wurd' Geschwinn'n am End' doch öaber , Steid up , schickt sich tom Weggoahn an Un röppt noah Meister Lünsern röaber : Sie sind doch ein gemeiner Mann ! Doch Lünser blifft ganz ruhig sitten , Kiekt drööprig oll Geschwinnen an : Dat Se dat ook verroaden mütten , Seggt he , wer doaföar nu woll kann ? Se hebben Recht , 't wull nich gelingen . Ick seet in miene Charg' ganz fest , Tom Unt'roffzeer kunn ick 't nich bringen , Ick bün man Hundsgemeener west ! . Dat Inschlachten . To Ennen was föar hüt dat Rieden , Un leddig was dat in de Boahn , Im groten Stall sach man von Wieden De Unt'roffzeers to Hoop noch stoahn ; De red'ten unner sich doa af , Wat 't annern Doags to moaken gaff . Doa kümmt den Gang entlang to lopen De Chef , dat was Rittmeister Fritz ; Laßt Euch nicht stören ! deit he ropen , Un foat't tom Gruß sich an de Mütz' ; Stellt still sich hen un horkt mit af , Wat noch de Deenst to spräken gaff . As Allem erst sien Recht geschehen , Nimmt he dat Woort un hewt nu an : Sagt , Kinderchen , ich hab' gesehen - -- Kam öfter ich bei Euch heran Hab 't Schinken stets und Wurst im Haus , Das sieht so appetitlich aus , Daß mir schon die Idee gekommen , Es so zu machen , ganz wie Ihr ; Ich habe fest mir vorgenommen , Ich kauf' ein junges Schweinchen mir , Das wird im Hause fett gemacht Und dann zum Winter eingeschlachtt . Ich wollt' nun Eure Meinung hören , Ihr müßt das besser doch versteh'n Mich dünkt , das Mästen kann nicht stören , Das kann so nebenher gescheh'n . Nun sagt , ob Euch das practisch scheint , Und was Ihr zu der Sache meint ? De Unt'roffzeers de stoahn un scheelen Bedächtig sich den Schnurrboart raf , Doch Keener was , de von so Välen Dem ollen Herrn 'ne Antwoort gaff , De öllst Sarschant , Matz heet de Mann , Füng endlich doch to spräken an : Wenn Sie ein Schwien sich schlachten müchten , Herr Rittmeister , das weer ganz gut , Doch scheint mich , das Sie das doch lichten Zu viel an Futtrung kosten duht , Wenn man vor 'm Baaren Allens nimmt , So 'n Schwien doch gar zu deuer kümmt . Ick kauf mich alle Jahr zwee Farken , Die bring' ich in den Stall mich rin , Dat Streußel duhn die Kinder harken Un meine Fru plant't Tüften in , Dagdäglich geht nach 's Feld sie rut Un plückt sich grünes Futterkruut . Middwiel is denn der Harwst gekommen , Denn hat 's um Futt'rung nich mehr Noth , Denn sind die Tüften ufgenommen , Die meng' ick ihr mit Klie un Schroot ; Drei Monat duhn in 's Land noch zieh'n Un meine Pölk' sind fette Schwien' . Mit Sie kommt 's deurer doch zu stehen , Wenn Sie ein Polk sich kaufen duhn , Wer soll uf richt'ge Futt'rung sehen , Das Mädchen ? na , das weeß man schon , Wer fremde Leut' sein Veeh vertraut , Der hat sein' Sach' uf Nichts gebaut . Drüm , woll'n uf meinen Rath Sie achten , Denn kaufen Sie ein Schwien sich fett , Das lassen Sie denn gleich sich schlachten , Denn haben Sie 's bequem un nett , Un billiger kömmt 's doch zu stehn , As wenn Sie nach in Schlächter gehn . Sie haben Recht , das will ich machen , Seggt Herr von Fritz , doch sorg' ich nur Um 's Kaufgeschäft ; von solchen Sachen Versteh' ich leider keine Spur ; Hat man sich da nicht vorgeseh'n , Kommt 's theurer noch zuletzt zu steh'n . I , darüm brauchen Sie nich bangen , Seggt Matz , da find't der Rath sich schon , Ick werd' Gefreiter Drichel'n langen , Der Schlächter is von Profession , Der kooft een Schwien , ick weeß gewiß , Wat nich von schlechten Eltern is . De Sach de was nu afgesproaken ; Doch Herr von Fritz was noch nich kloar Wie he dat mit dat Geld sull moaken . So 'n Fiefundörtig Doaler boar Kamm doch de Handel woll to stoahn ; Bie Wem sull he noah Pumpen goahn ? He mucht woll schlimm in Schulden sitten , Denn uter sien , ganz kleen Gehalt Besatt he nich 'n roden Witten , Un dat güng stets to Ennen bald . In d' Stadt was ook so licht nüscht funn'n , Wo 't güng , was längst 'n Hund anbunn'n As Leutnant was in jungen Joahren Mit em dat alltoflott gegoahn , Dunn dacht he noch nich an dat Spoaren , Hadd' sien Vermögen ganz verdoahn . Noch Schulden namm he boaben in Nich wenig in den Ehstand rin . Sien Fru was man een armet Frölen , Aehr Voater was 'n Generoal , Vermögen was nich uttodeelen ; So hadd' he Dag vöar Dag sien Quoal . Hüt kreeg he sien Gehalt in 't Huus , Morg'n was he arm wie 'n Kirchenmuus . As he nu sinnt in deepen Sorgen , Süht he den Futtermeister goahn ; Dat was 'n Matador im Borgen , De deed dat Pumpen recht verstoahn , Den röppt he rinner von de Stroat ; Un richtig wußt de Kärl ook Roath . Keen halwe Stunn was noch versträken , , Dunn kamm vom Utgang he all an , Bie Fritzen wedder vöartospräken , Schläpt Fiefundörtig Doaler ran . Oll Fritz de freut' sich königlich , Woher dat Geld ? dat froog he nich . Nu wurd' Gefreiter Drichel ropen Un em de Doalers upgetoalt , Uem up de Dörper rüm to lopen , Doamit 'n düchtig Schwien he hoalt . Un as nu Allens afgedoahn , Will ook de Futtermeister goahn . Mein Lieber , fast will mich bedünken , Es sei zu viel ein ganzes Schwein , Jahr aus , Jahr ein nur Wurst und Schinken , Muß schließlich widerwärtig sein , Seggt Herr von Fritz , was meinen Sie ? Zu viel für meine Wirthschaft ! Wie ? De Futtermeister seggt mit Lachen : So theilen Sie sich doch das Schwein ! Die Sache will ich Ihnen machen , Uhrmacher Helm wird Partner sein ; Das ist ein ganz solider Mann , Der steht gewiß sehr gern mit an . Ei prächtig ! deit de Chef nu spräken , He striekt vergnöglich sich den Boart , Un deit im Stillen sich beräken , Dat he to Geld kümmt up de Oart ; De Tunn vull Fleesch , Geld boaben in , Dat kunn jo goarnich bäter sinn ! Doags drup kamm Drichel angedräben Un bröcht 'n Schwien , ganz rund nn kruus , Hadd' Tweeundörtig Doaler geben , Dree Doaler bracht he noch to Huus ; De Oller nimmt dat Geld em af , Indem he em 'n Drinkgeld gaff . Ook Meister Helm was all bie Wegen , He hadd' 'n Arbeitsmann paroat ; Un as he nu sien'n Part gekrägen Un hadd' den Kärl doamit up d' Stroat , Doa geid he ganz vergnöglich ran Un häwt to Herr von Fritzen an : Herr Rittmeister , Se warden weeten , Noch Sößtein Doaler stoahn Se an , Ick loat hiermit mien' Räknung scheeten , Nehm 't halwe Schwien in Toahlung an ; Null geid mit Null denn richtig up , Wie bruken nu keen Quittung drup . De Rittmeister de stunn am Schroagen , As wenn de Blitz hadd' ingeschloan , Doch wenn em dit ook hadd' bedroagen , So mußt' he sich doch ingestoahn , Dat woll in Ornung was de Sach , Drüm schweeg he to sien Ungemach . Doch Keener was hüt so vull Leben Un so vergnögt , as gnädig Fru ; Wat sull dat nich to broaden geben ! Wat gaff dat Wost un Schinken nu ! Ganz utgeloaten was se hüt , To Ennen güng de knappe Tied ! Wer wull ook woll doaröaher reden ; Se was jo noch so 'n junges Bloot , Was stets vergnögt un stets tofräden , Ofgliek se hadd ähr leewe Noth . Wie n' Rosenknuppen sach se ut , So frisch un zierlich , as 'n Brut . Aehr Herr von Fritz was ungeldagen Woll öller Fiefuntwintig Joahr , All schwach un gänzlich utgedroagen ; Gries wie so 'n Filzschoh was sien Hoar , Drüm Mängen dat to denken geef , Wat ähr von em woll öabrig bleef . Dem ollen Herrn was noahtoreden , Dat he 'n ollen goden Mann , Deed narens in den Weg ähr träden ; Was ähr to Willen , wo he kann , Doch Olt un Jung , wat hulp dat All , Dat is nich , as dat sinnen sall . So bleef ähr wieder keen Vergnögen , As dat se wie so 'n Voagel süng , Un dat se Beid' Besöök oft kreegen , Se to Besöök mit Fritz ook güng ; Jitzt was se just bie Allen goahn , An ähr deed längst de Reeg' all stoahn . Drüm güng dat Schmurgeln un dat Broaden Nu los , as weer dat Kindelbeer , De Gäst' de wurden ingeloaden , Ut d' Stadt un ook vom Land' ümher ; Dat gaf een Leben , een Pläseer , As wenn de grötste Festdag weer . Noah eenig Doagen goahn spatzeren , De beiden Lüd' , recht Hand in Hand , So dat se ook de Stroat passeren , Wo Matz deit woahnen , de Sarschant , Hier blieben se all Beid' bestoahn Un doh'n am Enn in 't Huus rin goahn . Denn Matzens weeren , so wie Allen , De sünst nüscht hebben in de Welt , Een Hopen Kinner togefallen , Woll as Ersatz föar Good un Geld . All Joahr funn sich so 'n Wörmken an , Im Harwst kamm noch 'n Spätling ran . De Kinner deeden all sich reegen Wie Orgelpiepen , Deern an Deern , Ofgliek se lichte Kost man kreegen , Un man mit Tüften pöppelt weer'n , So weer'n se doch so frisch un roth , As sprüng' ähr ut 't Gesicht dat Bloot . Wiel nu de gnädig Fru oahn Kinner , Un doch doabie so kinnerleef , So leep se oft bie Matzens rinner , Wo stunnenlang se sitten bleef , Denn ähr gefeel dat goar to schön , De dicken Drubbels antoseh'n De Piep im Muul , de Schört vöar 'm Moagen , Den Futteremmer in de Hand , Kamm ganz vergnöglich antodroagen In d' Hinnendöahr de oll Sarschant Un will in d' Köaken rinner goahn ; Doa süht he denn de Herrschaft stoahn . Fix lett he Allens stoahn un liggen , Springt to , möckt up de Stubendöahr Un stött doabie lang up den Rüggen In hille Hast de öllste Jöahr ; Sien Fru de satt am Kleederspind , Het an de Bost dat jüngste Kind . Söss dicke , utgestoppte Rangen , Wie 'n Entelbutt so rund un schwer , Dohn up de Dähl'n sich rümmer wrangen , As wenn 't 'n Hoopen Farken weer , Un doabie moaken Moal üm Moal Se heidenmäßigen Randoal . Matz will de Band' bie d' Flicken foaten , Doch röppt de gnädig Fru em an Un seggt , he sall se spälen loaten , Se hadd' ähr groot Pläseer doadran ; Drup mook se sich 'n Stohlsitz frie Un sett't vergnögt sich doal doabie . Knapp dat de Jöahren man erst weeten , Dat ähr föar hüt de Rüggen frie , As se ook gliek kopphäster scheeten , Dat man de Schwitz so drifft doabie , Bald hadd'n se All' so schwart sich schmärt , As wenn man junge Söagen theert . Dat güng Kopp unnen un Kopp boaben , De Fru lacht sich ut Rand un Band ; Intwischen stunn'n am Kacheloaben Uns' Rittmeister un sien Sarschant , Un sproken öaber Dit un Dat Un ook toletzt vom Päkelfatt . Ah ! appropos , was wollt' ich sagen , Gebrauchen Sie nicht Speck , mein Freund ? Seggt Herr von Fritz , für meinen Magen Ist er zu fett , wie mir es scheint , So Sechsk'halb Pfund sind 's ungefähr ; Nicht wahr ? ich schick sie Ihnen her ! Den Spech den köan'n Sie garnich missen , Seggt Matz , den braucht die gnäd'ge Fru , Herr Rittmeister , Sie mussen wissen , Wer braten muß , braucht Spech dazu , Da is Ihn'n jedes enzlich Loth So nödig , wie das leewe Brod . St , st , mein Freund , nichts lautbar machen , Daß meine Frau noch davon hört , Ganz unter uns - Sie werden lachen , Das halbe Schwein ist längst verzehrt , Und Wurst und Schinken , Alles weg , Nichts übrig , als der geile Speck ! Wüßt' meine Frau , wie man verwende Den Speck , so setz' mein Wort ich ein , Dann müßt' es noch am letzten Ende Kalbsbraten mit Gesellschaft sein . Schon träumt ich Schinken mir im He Ja gute Nacht , der Traum ist aus . Oll Matz stunn ganz verblüfft am O Un seggt toletzt : I , Jott bewoahr ! Sie mussen viel gegessen haben , Bei mich langt das een halbes Jahr . - -- , schlachten Sie nich wieder in , Profit liegt uf die Art nich drin ! Druck von C . Vincent's Buchdruckerei in Pr


Download XMLDownload text